De fakir van de Prinsengracht

beklag, maar het was echt collegiaal en door en door onecht!

Toen allen weer verdwenen waren, bleef Johan nog even met zijn collega van Kerknieuws en Geestelijke stromingen alleen. Dat was een man, waarmee te praten viel. Een ex-dominee, die het op de kansel niet had kunnen uithouden, omdat hij niet zeker wist of hij zelf wel geloofde wat hij preekte en die het daarom eerlijker had gevonden zijn geestelijke stromingen elders onder te brengen. Hij was daar bij de krant in geslaagd, omdat ze daar na de bevrijding nu eenmaal erg slecht in de mensen zaten. De goede journalisten waren over het algemeen niet erg goed geweest en de goede nieuwelingen waren geen vakmensen. Nu zat en schreef en interviewde hij, maar nog altijd wist hij zich met zijn eigen geestelijke stromingen niet recht raad.

—■ Stel je voor, dat dit soort dingen school maakt, zei hij bezorgd.

—    Als ze jou op de rechterwang slaan, kun jij weinig anders doen dan ze de linker toedraaien, meende Johan. Dat zit nou eenmaal in jouw ambt en jij hebt het dus het gemakkelijkst van ons allemaal- Jouw wijze van reageren staat je keurig voorgeschreven. Met ons is het anders. Ik heb die kerel mijn vuist in zijn gezicht gedouwd maar als je het mij vraagt, merkte hij het niet eens.

De ander luisterde blijkbaar niet.

—    Er is iets niet in orde, zei hij peinzend. Ik denk daar v^Tel eens over. Je kunt zo’n vent niet eens helemaal ongelijk geven.

—    Natuurlijk niet, meende Johan. Ik mag die kerel van Kunst ook niet!

—    Klets niet, meende de dominee, dat heeft er niets mee te maken. Je moet het persoonlijke scheiden van het algemene. Kijk, ik bedoel dit: Het baantje maakt te zelfgenoegzaam en daarin schuilt de oorzaak van het kwaad. Niet alleen hier, natuurlijk niet, maar over-