De fakir van de Prinsengracht

—• Daarom, zei de acteur weer en hij gaf Kunst een zeer harde en zeer goed geplaatste klap midden in zijn gezicht.

—    Dank u, zei hij tegen Johan, die even woordloos stond en zijn directeur deelde hij mee: Zo, dat is dat! Ik ben klaar! Kom maar mee!

—    Stop, riep Johan, die Kunst niet mocht maar die de manier niet leuk vond.

—    Wat zegt u? vroeg de acteur en hij draaide zich om. Dat was zijn fout want toen kreeg Johan zijn kans en hij duwde hem zijn vuist in het gezicht.

De toneelspeler wilde zijn mouwen opstropen maar de directie was er tegen.

—    Kom maar mee, zei die. Meneer kan het ook niet helpen en het was om die gewreven suikermeloen daar te doen.

De acteur keek zijn tegenstander even met veel te klein geknepen ogen aan en kort ging het Johan door het hoofd, dat de voorstelling met zulke slechte spelers bepaald echt niet goed geweest was, maar de man draaide zich nadat hij zijn schouders opgehaald en ,,Poeh”! had gezegd om en verdween met zijn directie.

Kunst holde naar de deur en riep woedend: Dat wordt een rechtzaak! Maar de twee reageerden niet eens en stapten in de lift, waarvan de bediende beleefd de deur voor hen openhield. De service op de krant was goed.

—■ Voel je je alweer wat beter? informeerde Johan en Kunst knikte.

—'Je had wel een slechte pers!

—    Mijn hele hoofd doet me pijn, zei de criticus, maar de ander troostte hem: Je moet maar zo rekenen: die dingen geven toch wel iets levendigs aan de journalistiek! Een mopje, dat Kunst bepaald pijnlijk in ontvangst nam.

De collega’s kwamen nu van alle zijden met leed-