De fakir van de Prinsengracht

hij, en hij noemde dat je-weet-wel bij de vieze naam, zoals hij altijd zoveel mogelijk vieze woorden in de conversatie opstapelde als de geestelijk en lichamelijk zo propere man in zijn buurt verscheen.

—    Wat voer je tegenwoordig toch uit? informeerde de Kunstman. Je bent zo ongeveer de hele dag weg, heb ik gemerkt.

—    Ik poep in het ei en de koffiedik, antwoordde Johan, maar hij kreeg geen tijd om verder te gaan, want toen kwamen de twee binnen. Ze klopten netjes en Johan zei binnen. Het waren de directeur en een acteur van een toneelgroep, die volksvoorstellingen zeiden te geven in een klein theater in de binnenstad.

Ze stelden zich netjes aan Johan voor maar voegden er dadelijk bij, dat ze niet voor hem kwamen.

—• ’t Is meer voor u, meneer, zeiden ze tegen Kunst en die knikte correct en koel.

—■ Waarmee kan ik u van dienst zijn? vroeg hij, maar in de toon klonk duidelijk door, dat hij helemaal niet van plan was de heren werkelijk van dienst te zijn.

—    We kwamen es praten over die recensie, die u over ons geschreven hebt, deelde de directeur mee en de acteur knikte ja.

—    Daar valt anders niet over te praten, meende de criticus, terwijl de huid over zijn jukbeenderen, die gespannen stond van het vele wassen, nóg roder vlekjes kreeg.

—’Nee daarom, zei de acteur, die de kleinste was. Daarom, begrijpt u wel?

—    Nee, ik begrijp het niet, antwoordde Kunst een beetje stupide en Johan A^rroeg zich af waar het op die manier met de conversatie heen moest.

—    U hebt toch geschreven, dat onze voorstelling in zijn peil alle beschrijvingen tart en dat het niet most maggen? vroeg de directeur.

—    Nou, zo stond het er niet precies, antwoordde de criticus met een klein lachje, maar daar kwam het wel op neer.