De fakir van de Prinsengracht

ook! Het beste wat ze gedaan hebben is daarginds voor een microfoon gaan staan om ons te vertellen wat we doen en wat we laten moesten. En toen ze hier kwamen, wilden ze dat spel natuurlijk voortzetten en ik moet zeggen: het is aardig gelukt ook! Weten ze veel! Laat me lachen! Ik heb ze zien gaan op de veertiende Mei van veertig! Helden! Ze stonden op de kade van IJmuiden te bibberen en in der broek te doen! Niks tegen. Ik bedoel tegen dat staan. Ik stond er ook. Ik ben alleen niet meegekomen. Anders was ik nou misschien ook groot-majoor, want ik geef je de vei*zekering, dat ik daar in Londen een paar losse woordjes had laten vallen voor de microfoon als ik de kans gekregen had! En dringen kan ik ook, dat zou me dus best gelukt zijn. En dan heb ik nog een vraag: Wie garandeert me, dat die lui, die nu in Londen gezeten hebben, zich, als ze in Nederland gebleven waren, goed gedragen zouden hebben? Niemand! Daar in Engeland konden ze al niet anders dan anti-nazi en geweldig democratisch zijn! Als je mij vraagt ben ik zo van een paar van dat stelletje, die ik voor de oorlog nogal van dichtbij heb bekeken, niet zo heel zeker! Koffie, Gijs, en sta niet zo te grinniken!

Gijs lachte en schonk hem in.

—    Ik vind jou groot, prees hij.

—    De koorts, wenste Matje en dronk zijn koffie.

Het bleef even stil.

—    Goed, bond Matje toen in. Ik ga te ver. Dat is mijn temperament. Mijn temperament verleidt mij altijd om te ver te gaan, vervolgde hij met een brede grijns, die echter dadelijk weer wegtrok. Maar ’t is allemaal en dat wilde ik zeggen, toch een kwestie van plaats en tijd en vooral van omstandigheden. Vlak voor de oorlog kreeg ik een aanbod van het Japanse Gezantschap in Den Haag. Ze wilden daar een paar papieren en vooral een paar foto’s hebben en ze namen aan, dat ik ze daar wel aan kon helpen. Ik confereren. Lang en breed. En dik doen natuurlijk. Ik peu