De fakir van de Prinsengracht

geroepen voelden over Kunst te schrijven maar die er om de een of andere reden nog niet toe uitverkoren waren, zich op de radio geworpen als „de nieuwe materie”, maar hun mening doet niet veel ter zake, omdat ze alleen maar de kans om gewichtig te doen en niet de werkelijke materie zien.

—    Misschien vergeet je, dat er toch jongeren moeten komen, die de nieuwe dingen wel zien, meende Huib. Jongeren, zie je, w^rant de ouderen hebben de eigenaardigheid.. . oud te woorden, al zien ze dat zelf zo niet in!

Johan keek hem even aan.

—    Misschien heb je gelijk, zei hij toen. Maar dat is allemaal niet van zoveel belang. Ik bedoelde zopas alleen dit: Bijna even vaak als ik de kraan van de radio opendraai, komt er een griezel uit, die me aan veertig-vijf en veertig herinnert. Het verschil is alleen, dat de grieten, die toen Duits zongen, nu in het Engels tortelen en dat de kerels van de bands, die toen „süss” deden, nou op zijn Engels of zijn Amerikaans aan de microfoon likken. Dat bedoel ik met rotzooi!

—    Ik heb het er es met een van de programmaleiders over gehad, vertelde Huib en toen ik zei, dat er toch wel wat heel veel van die collaborateurs weer aan het werk gezet werden, antwoordde hij kwaad: Maar je kan de hele Nederlandse cultuur toch niet de nek omdraaien !

—    Was die snuiter uit Engeland gekomen met de bevrijding? informeerde Johan droog, maar Huib antwoordde, dat het geen verschil maakte.

—■ De Engelandvaarders hebben geen haat, zoals wij, zei hij, maar het grootste gedeelte van de anderen heeft geen memorie of zelf kilo’s boter op het onzalige hoofd. Bovendien, mijn lieve jongen, wat interesseert dat het grote publiek? Geen lor! Dat luistert naar zijn kwelende radio zoals het naar de Opera gaat en het timmert op ieder, die met een herinnering aan een reisje naar Salzburg of een Kulturkammer de