De fakir van de Prinsengracht

—    Dat weet ik. Daar hoef je me waarachtig niks van te vertellen. Jij hebt je kans gepikt en zij wilden niet beter. Ze vroegen je erom. Het gaat niet alleen om de vrouwen, die komen, omdat ze met een tekort zitten en zich geen raad weten bij hun man of wat ervoor doorgaat. De hele boel is vervuild. Die kerels en die vrouwen zitten alleen maar geld te kloppen en daarvoor moeten ze de lui, die bij hen komen, vasthouden. Ze vertellen de gevaarlijkste dingen en ze sturen tientallen mensen vaak de weg op, die naar de volkomen débacle leidt. Dat wil ik bewijzen voor zover dat nog bewezen moet worden en daarvoor zitten wij hier. Jij en wij ! Maar jij hebt alleen die dingen te zeggen en te doen, die niet gevaarlijk zijn! Ik wil laten zien en bewijzen met welke problemen de mensen bij dit soort charlatans komen en als iemand met een paar gram hersens in zijn kop dat dan hoort of ziet of leest, dan zal die begrijpen wat ervan had kunnen groeien als die fakir eens anders geadviseerd had. Als hij de twijfel of de angst of de onrust vergroot had! Wat de meesten natuurlijk doen! Daar gaat het om, begrijp je?

Matje zweeg een beetje geprikkeld en Johan voelde, dat hij hem wat te hard had aangepakt.

—    Kijk alsjeblieft niet zo ongelukkig, raadde hij. Het is nou eenmaal zo. De rotzooi groeit elke dag en duizenden en duizenden mensen weten zich geen raad. Ze zoeken naar een steun, een houvast, een beetje zekerheid. Waar kunnen ze die vinden? Wie geeft leiding in de chaos? De regering? Laat me niet lachen! De kerk? Soms, maar lang niet altijd. En ze willen iets hebben waar ze zich aan kunnen vasthouden. Ze willen weten! Zo komen ze bij de waarzegster en de fakir en de ziener en hoe ze allemaal mogen heten, terecht en al geloven ze niet, ze willen geloven! Hoe groter de maatschappelijke chaos is, des te dikker de verdienste van dit soort lui. Dat is altijd zo geweest en dat is nog zo! Vraag er maar naar: de wachtkamers zitten vol! Daarin schuilt een maatschappelijk gevaar