De fakir van de Prinsengracht

De oude vrouw zocht haar portemonnaie, maar Matje weerde af.

—■ ’t Is koed zo, zei hij. Ik ben blij ik u heb kerust-kesteld.

—    Dank u, zei ze. Duizendmaal dank. Ze is dood,

maar ik ben zo blij......

Ze barstte in een schokkend huilen uit. Matje gaf haar een glas water en bracht haar naar de deur. Toen hij weer binnenkwam, keek hij naar het gat in de suitedeuren.

—■ Goed? vroeg hij.

Johan schoof de deuren open.

—    Best, kerel. Het was het beste wat je zeggen kon.

—    Nebbisj, zei Matje zuchtend. Het ging me dwars door me jiddisje hart. Bij me gezond! Het was zo’n schat van een jiddisje memme. Hoe komt de jid-

disjkat overigens zo stom om hier...... Nb dajeinoe!

Ik heb haar toch een pietsie d’r menoeche kennen geven! Ze heeft al sores genoeg! Volgende klant! Wat krijg ik, Huib?

Huib bracht zijn wijs- en middenvinger aan zijn mond en maakte het gebaar van ,,je-dat!”

—■ Een lief wijfje, zei hij. Een beetje veel lief, maar een toetje! O. Matje! Goed in de kleren ook, uitstekend verzorgd, echt een polletje!

—■ Laat binnen dat knoedeltje, antwoordde Matje belust en Huib ging het polletje halen. Ze kwam, ze keek en nam plaats. Ze was een beetje nerveus, had rode blosjes en ze was lief om te zien.

—    Kij zijt tot mij kekoom? informeerde Matje en gluurde onderuit naar het vrouwtje, dat nog meer kleur kreeg en niet wist hoe ze beginnen moest.

—■ Kij kunt praat vrijuit, moedigde de ziener haar aan en ze knikte.

—    ’t Is zo moeilijk, meneer-

—    Al die koom hier tot mij heb moeilijkheid, stelde Matje haar gerust. Ik weet. Kij hebt moeilijkheid met