Het kleine land en zijn groote schoonheid

den Dinkel, in het gebied van Bolksbeek en van Schipbeek (beide thans „verbeterd” en dus van hare schoonheid beroofd) langs Geul en Gulp. En dan onze wegen, die over uitgestrektheden van honderdtallen kilometers prachtige lanen zijn van Olmen, Beuken, Eiken, Linden en Platanen en soms ook wel, doch niet zeer vaak, van Populieren, Berken, Wilgen en Sparren. Hoe heerlijk is het dan op de wegen zelf en hoe prachtig doen zij het in het landschap. Bijna overal is het vlakke land van beboomde wegen doorsneden, bijna alom begrenzen de somtijds strakke, dan weer grillig golvende lijnen van zulke wegen den gezichteinder. Geen land heeft een zoo groot en rijk bezit aan laan-wegen als het onze — een bezit, dat wij weinig minder hoog behooren te schatten dan dat van onze bossfhen en dat wij even krachtdadig behooren te beschermen en uit te breiden.

Bescherming hebben onze bosschen noodig — bescherming tegen de picnickers, die het beschadigen en bevuilen; tegen de kampeerders, die er dikwijls geenszins den eerbied voor hebben, welken men verwachten zou van hen, die beweren, dat liefde tot de natuur hen drijft tot verblijf in haar midden; tegen de achteloozen, die brandende of smeulende dingen wegwerpen; tegen de grond- en bouw-speculanten; tegen zorge-looze overheden; tegen hen, die, omdat zij in de natuur willen wonen, met hun villa- en landhuizenbouw de natuur verdringen en vernielen.

Nederland is niet zoo rijk aan wouden, dat het roekeloos zou mogen omspringen met zijn betrekkelijk bescheiden bezit. Het moet gekoesterd, beveiligd en vermeerderd worden — vermeerderd met nuttigheids-bosschen, die er mogen, neen, die er moeten zijn, ten dienste van den landbouw, den mijnbouw en de nijverheid, doch óók en vooral met wouden, schoon van aanleg en bouw, waarin de mensch zich kan verliezen, om één te worden met de natuur en haar veredelenden invloed te ondergaan.

77