Amsterdam, die groote stad

De vensters worden rood en open gaan de deuren —

Een vlucht van ratten holt over de blauwe wal

Het brandend water in, dat barst aan duizend kreuken

En fonkelende rijst, en als een ruischend vuur

Aan straat en steenen tast en spoelt in de open breuken.

En ’t wankelt huis aan huis en rosse muur aan muur Gaat kermend uit elkaar als zware perkamenten —

En ’t scheurt tot bove’ aan toe — en ’t maakt toch geen geluid — En ’t woelt en ’t graaft en ’t golft onder de fondamenten —

En al de grond die gist en komt er onder uit---

Zij zijn het! — zie, zij zijn ’t, de Amsterdamsche palen,

Waarop de stad haar gansche statie heeft gebouwd!

Zij zijn ’t en streven weer de hemel met zijn stralen En starren tegemoet! — zij zijn het, die benauwd En stad en huis en have en ’t al hebben gedragen,

En heel de wereldbol, gelijk een berg van goud!

Zij zijn ’t en rijzen op, om dorstende te vragen Naar ’t weeke zonlicht voor hun diepbegraven hout: —

Hun wortels grijpen grond — zij krijgen weer hun kronen,

Die wuivend in de lucht weer door elkander staan —

En in hun hoofd komen de vogelen weer wonen,

En hun verlichte loof steekt heel de hemel aan,

En heel de hemel hangt vol geur en bloementrossen,

En heel de aarde hangt in één bloeiend verbond--

Dat zijn geen huizen meer — zie, dat zijn groene bosschen!

Dat is geen avond meer — dat is de morgenstond!

Zoo is het met Amsterdam geweest, zoo zal het weder zijn. De morgenstond is nabij. De eerste vegen van zijn gloed vertoonen zich reeds aan het donkere uitspansel. De in den crisisban geslagen stad begint zich te bevrijden. De geschiedenis zal zich herhalen. Opnieuw zal Amsterdam het deel hebben aan ’s werelds arbeid, verkeer en overvloed, waarop het rechtmatig aanspraak heeft krachtens zijn verleden en historie, uit hoofde van wat het getoond heeft te vermogen, van wat het de wereld heeft geschonken. In schoonheid en welvaart zal onze goede stad leven in lengte van dagen.

331