Amsterdam, die groote stad

Over Paschen valt niets te zeggen, doch over Pinksteren wel. De Wijkmeester verhaalt: .,de geringere gaan dan veel na de Diemermeer en komen zingende (waren veel maar niet beschonken) terug.” Dit geeft slechts een onvolkomen beeld van hetgeen geschiedde. Op den tweeden Pinksterdag trokken inderdaad duizenden naar de Diemermeer (thans Watergraafsmeer geheeten; de Amsterdammers gebruikten echter geen praefix en spraken van De Meer). Reeds in de Plantage begon de pret. De Middenlaan stond vol fruit- en zuurwagens, snoepgoed- en andere stalletjes. In de talrijke koffiehuizen en kroegen werden reeds de noodige pierenverschrikkertjes genoten, zoodat velen met een vrij aardig stuk in hun kraag de plaats van bestemming, de Meer, bereikten. Daar werd verder de dag doorgebracht met drinken, dansen, spelen en wat dies meer zij. Velen voegden den nacht er bij; hetgeen zich dan afspeelde, laat zich beter denken dan beschrijven; en niet weinigen hadden zelfs dan nog niet genoeg en voegden er Pinkster Drie, zooals het werd genoemd, aan toe. De diverse groepen Pinksterhouders keerden wellicht „zingende terug”, maar in welken toestand zij overigens in- en uitwendig verkeerden na hunne débaucherie, laat zich gemakkelijk begrijpen.

Aangaande den Hartjesdag werd elders reeds geschreven.

Het Admiraal zeilen is geheel verdwenen. Daarvoor zijn de talrijke zeil- en roeiwedstrijden in de plaats gekomen, over welke bij de behandeling van de Amsterdamsche sportbeoefening zal worden gesproken.

St. Nicolaas, het aloude feest van Amsterdams beschermheilige, heeft niet alleen stand gehouden, doch heeft een aanmerkelijke uitbreiding ondergaan. Want men bepaalt zich niet meer tot het geven van „Zuiker Gebak enz. aan de kinderen”, doch men geeft hun, en de volwassenen geven elkander geschenken, ieder naar de mate van zijn vermogen.

Ook de huiselijke viering van het Kerstfeest kent eene uitbreiding. De Kerstboom heeft hier namelijk ingang gevonden en groote verbreiding gekregen. Hebben velen dit Duitsche gebruik overgenomen, sommigen zijn reeds een stapje verder gegaan en hebben het verbranden van het Engelsche Tule log geïmporteerd.

De spelen, van welke de Wijkmeester gewag maakt, worden hier niet meer beoefend. Harddraverijen werden hier echter in de jaren 1880-90 weder gehouden en wel achter het Rijksmuseum. Veel succes hadden zij niet en zij behoorden dan ook spoedig tot het verleden.

Betrekkelijk weinigen hadden zomer-buitenplaatsen; hun aantal zal thans wel uiterst gering wezen.

De Schutterij is afgeschaft, garnizoen is hier niet meer en daarmede is ook

101