Een staat herrijst ....

staat uit. De Staat Israël was na 18 eeuwen van ballingschap opnieuw geboren.

Het spreken in Lake Success had tot geen resultaat geleid. Engeland gaf de voorkeur aan het iosbreken van de chaos. De Joden gingen hun deel van de in Lake Success aangegane verplichting uitvoeren.

Met angstige spanning zag de wereld toe. Dat de oorlog Israël zou overvallen was zeker. De Arabische staten hadden de wereld van hun plannen niet onkundig gelaten.

Plotseling werd de wereld voor een nieuwe verrassing geplaatst.

De Ver. Staten van Amerika erkenden Israël de facto. Ziedende verontwaardiging in het Arabische kamp. Dat de taal van militaire feiten de facto een andere toestand had geschapen dan zij wensten te aanvaarden, zagen zij niet in. Hoe begrijpelijk hun verontwaardiging was (wie zou deze beter kunnen begrijpen dan de Joden die iets dergelijks in Maart hadden beleefd) zo onbillijk was ze. De Arabische staten hadden, hoewel lid van de U.N.O. hun troepen laten deelnemen aan een oorlog tegen de uitvoering van een besluit van de U.N.O. Zij waren van wapens voorzien door de verdragspartner Engeland, terwijl de uitvoerder van het U.N.O.-besluit de pas geformeerde Joodse Staat de dupe was van het Amerikaans wapenembargo.

De oorlog van de Arabische Staten begon. Tel Aviv was al tweemaal gebombardeerd — van alle kanten rukten de Egyptisch-Syrische-Libanese-Irakse legers Palestina binnen.... toen de Veiligheidsraad nog niet wist dat er oorlog in Palestina was en om „nadere inlichtingen” verzocht.

151