Een staat herrijst ....

Al was de jonge Staat dan erkend door de Ver, Staten en al spoedig daarna door de Sovjet-Unie, Polen, Zuid-Afrika en vele andere staten, zijn positie was uiterst gevaarlijk.

Een ooggetuige vertelde mij van de buitengewone stemming in Tel Aviv. Er heerste geen paniek, ook niet in het begin, toen er geen afweergeschut was en er geen jagers waren. Na vier dagen was er afweergeschut, na 10 dagen schoot een jager van Israël een „Egyptische” Spitfire neer. De Egyptenaren waren bijzonder goed van alle belangrijke punten op de hoogte, „hun” secret service was blijkbaar goed. Na enkele weken was het desondanks de Egyptische luchtmacht niet meer mogelijk om laag te vliegen en was zij de mindere van Israëls luchtmacht.

Het roemruchte Legioen behaalde één overwinning. Het veroverde de oude stad van Jeruzalem. De Joodse nieuwe stad bleef in Joods bezit en de weg Jeruzalem-Tel Aviv grotendeels.

Het leger van Israël beperkte zich, zoals begrijpelijk was, niet langer tot de verdediging. N.-West Gal-lilea werd veroverd, de kust kwam geheel in Joodse handen en de troepen van Israël drongen door op Libanees gebied. Een groot deel van de beroemde driehoek werd bezet en behoudens op één enkel punt lukte het de aanvallende legers die zoals hun Duitse officieren van een „frisch frölicher Blitz-krieg” hadden gedroomd, nergens in het gebied van Israël door te dringen. Israël daarentegen bezette reeds grote gebieden van de aanvallers. Er werd een poging gedaan tot het sluiten van een wapenstilstand. De Veiligheidsraad beval; „Staakt het vuren.”

Israël gehoorzaamde. De Arabieren weigerden. De

152