Een staat herrijst ....

blik waarop de strijd in volle hevigheid zou uitbreken.

Zo was het in Januari.

Het is nu een half jaar later. Een half jaar dat van beslissende betekenis is geweest voor het Joodse volk — voor de toekomst van Palestina en wellicht voor de gehele wereld.

Als een wervelwind hebben de gebeurtenissen ons overrompeld. Meer dan ooit werd de aandacht van de krantenlezer voortdurend opgeëist door vette koppen. Dagelijks was een groot deel van de vele berichten gewijd aan de gebeurtenissen in en om Palestina.

Ontwijken van de verantwoordelijkheid voor het gebeuren was niet meer mogelijk. Het Joodse volk heeft het lot in eigen handen genomen en geen langer uitstel geaccepteerd. Naast gevoel voor eigen verantwoordelijkheid heeft de houding der anderen daartoe geleid. Als eerste in de reeks gebeurtenissen die tot de climax hebben gevoerd was daar de ontploffing in de Ben Jehoedahstraat.

Engelse vrachtauto’s, bestuurd door Engelse chauffeurs die als zodanig door Joodse wachtposten werden herkend, deponeerden een dodelijke lading in de drukste straat van Jeruzalem. Er waren veel slachtoffers, de materiële schade was zeer aanzienlijk.

Maar de morele schade was groter. Het Joodse onderzoek werd volledig van de hand gewezen. Een dom „es ist nicht wahr” was de officiële Engelse mededeling.

Kort tevoren was het gebouw van de „Palestine Post” opgeblazen — het onafhankelijk orgaan in de Engelse taal dat onomwonden de Engelse politiek aan de kaak stelde.

140