Een staat herrijst ....

anti-semietische gezindheid - Duitse ex-krijgsgevange-nen onder wie oud-officieren der S.S., in Egypte vrijgelaten. Het kamp der Arabieren werd de verzamelplaats van hen die de wraak over de nederlaag van het nationaal-socialisme en de afkeer van een normaal leven in Europa wilden koelen op de weinige Joden die aan de terreur der nazi’s waren ontkomen. Zij die niets te verliezen hadden omdat zij nimmer iets van waarde hadden willen en kunnen scheppen, werden de aanvallers op wat door Joods idealisme en zelfopoffering was geschapen. Waar zou men ooit met meer recht kunnen spreken van een „opstand der horden?”

Opnieuw werd de wereld door de aanhangers van het nationaal-socialisme bedreigd. In Irak waren de vroegere medestanders van Rashid Alih wéér aan de macht. Als vroeger gold het parool — vernietiging.

In naam ging het als in ’33 tegen de Joden — in werkelijkheid tegen de wereld. De haat tegen vreemdelingen werd in de Arabische centra groter — zou de wereld dan nimmer leren dat men het kwaad moet stuiten wanneer het begint en dat men niet moet wachten tot de geweldenaar sterk genoeg is om zijn wil op te leggen. Zouden wij opnieuw een „München” beleven ?

„Het is mogelijk dat de groten tot een nieuw „München” bereid zijn,” zeiden mijn vrienden. „Het Joodse volk is echter niet bereid tot een tweede Auschwitz.”

De dapperheid van de gehele bevolking en niet alleen van de strijdende jeugd was buitengewoon groot.

Men kon als buitenstaander niet anders dan met angstige gevoelens vervuld zijn voor het ogen-

139