Een staat herrijst ....

Maar de onderhandelingen met de Britse regering schieten niet op. Het schijnt dat men vreest dat zelfs een bescheiden haven Jaffa zou ruïneren. En waarschijnlijk verhindert daarom het verzet van invloedrijke Arabische kringen tot dusverre het tot stand komen van dit plan.”

Tel Aviv heeft een haven. Het totstandkomen van de haven is een direct gevolg van de onlusten in 1936. Het was voor de exporteurs in Tel Aviv niet meer mogelijk om de citrusexport uit Jaffa te laten plaatsvinden. Tengevolge van een staking der Arabische arbeiders werd de haven toen gedurende zes maanden gesloten.

Langer kon men geen weerstand bieden aan de drang van Tel Aviv naar een eigen haven. Het werd aanvankelijk een kleine haven, en voor onze begrippen is de naam haven nog steeds een zeer wijd begrip van de bassins waar alleen kleine schepen kunnen binnenkomen, zodat overladen „buitengaats” nog steeds noodzakelijk is. Maar dat is in Jaffa niet anders. En in vele opzichten heeft de jonge haven van Tel Aviv reeds een belangrijke voorsprong op de veel oudere zuster.

Tussen de jaren ’40 en ’45 moest de haven op militair bevel worden gesloten, al hebben juist in de oorlogsjaren de leiding en het personeel van de haven zeer belangrijk werk gedaan (hier werden o.a. mijnenvegers gebouwd en een reddingsstation ingesteld). Dus moet het oordeel over de haven beperkt blijven tot de resultaten van ’36 tot ’40 en van ’45 tot nu. De manager van de haven de heer A. Zippstein leidt mij rond. Een man die dit alles heeft mee helpen

91