Een staat herrijst ....

terrassen — rijen voor de bioscopen. De luidspreker bij de Mograbi schalt zijn Hebreeuwse liederen.

Het artistencafé Gazit ziet na het middernachtelijk uur nog een groot deel van de intellectuele en artistieke elite binnen zijn enge muren en op zijn terras. De kinderwagen-parade op de Rothschildavenue is er nog steeds en de man die ,,miets” verkoopt, schrikt niet op als het schieten wat luider wordt, noch verschuift iemand zijn stoel op het terras, wanneer naar het geluid te oordelen, het schieten niet veraf kan zijn.

Wanneer ik bij een hevige ontploffing vlak bij ons in de buurt naar het raam wil lopen, is de reactie van mijn gastvrouw: „Je moet niet voortdurend denken of zeggen: „Was dat hier of was dat daar. Het komt heus zonder jou in orde.” Het is alles in overeenstemming met de instructies van de Haganah, die al in Jeruzalem waren uitgedeeld, maar ik kreeg een diepe eerbied voor deze mensen die eenvoudig vastbesloten waren om zich niet door de gebeurtenissen uit hun evenwicht te laten brengen.

Naar de haven.

Dr. Adolf Friedeman had in zijn reisbrieven uit Palestina, (verschenen in het Algemeen Handelsblad in 1927) geschreven:

„Had de stad een haven, dan zouden er nog veel grotere ontwikkelingsmogelijkheden zijn. Belanghebbenden willen voor eigen rekening tenminste een grote pier aanleggen om grotere schepen de gelegenheid tot een veilige landing te geven.

90