En toch leefden wij

“Kind, daar sparen we toch allemaal voor, ” zo lief. Nu heb ik nog geen antwoord van hem terwijl ik zit te springen. Dus vraag hem dat en antwoord mij dan meteen. Ik had hem ook gevraagd om een jurk of zoiets van grote opoe (met ‘zoiets’ bedoelde ik een kazak, een lange bloes, die mijn grootmoeders vaak droegen) voor zijn (Rudolfs) moeder op te sturen van H. (Houthuyzen)

Onze loodgieter uit Amsterdam, die mijn ouders al sinds 1923, toen ze twee jaar in de Frans van Mierisstraat hadden gewoond, kenden omdat hij voor hen had gewerkt, Henk H. had tijdens de bezetting, toen de jodenvervolging steeds dreigender vormen aannam, aangeboden wat waardevolle spullen van ons bij hem te ‘stallen.’ Mijn ouders toonden hun erkentelijkheid daarvoor o.a. door hem en zijn vrouw zolang dat nog toegestaan was (i.e. zolang niet-joden nog bij joden aan huis mochten komen) regelmatig bij ons thuis uit te nodigen om te bridgen.

Zij (zijn moeder) is een trui-vest voor me aan het breien. Enig gewoon. Weetje van die rok en die trui van moeder die me veel te klein zijn geworden. En als ik terugkom breit ze waarschijnlijk nog een voor me. Het mens heeft voor van de winter zowat geen kleren aan d’r lijf. En voor Ru wou ik zo graag een hemd van vader. Liefst géén wit. Eentje voor zijn werk, snap je. Vooral stevig. En voor mij iets voor van de winter. Ik heb geen enkele jurk. Kan je niet zelf eens bij hen gaan kijken, zus? Desnoods van Opoe om te vermaken. En een rok als die er is. (...)

Oma Barkhuijsen is mij bijgebleven als een schat van een vrouw. Ik was zeer op haar gesteld. Ze deed mij onwillekeurig denken aan mijn Oma Ehrmann, moeders moeder, die tot vandaag de dag een grote rol in mijn gevoelsleven speelt. Evenals mijn ‘grote opoe’ was ze een struise vrouw die goedheid uitstraalde. Door haar Duitse accent klonk haar wijze van spreken mij vertrouwd in de oren ook al praatte mijn Oma alleen maar Duits.

Haar man, Rudolfs vader, was aan het begin van de 20^ste eeuw naar Duitsland vertrokken om werk te vinden, hetgeen hem in Nederland maar niet wilde lukken. Daar slaagde hij. Toen hij na een tijdje ook nog tegen een geschikte vrouw opliep, bleef hij er zonder scrupules hangen, stichtte een gezin en herinnerde zich zijn vaderland pas weer door de gevolgen van de Eerste