En toch leefden wij

hoeft niet bang te zijn dat deze verjaardag de moeilijkste wordt. Hij zal een van de mooiste zijn om het diepe besef van menselijkheid. Denk eens, kameraad, sweet seventeen years en... never been kissed.

10 juni 1944, zaterdagochtend

Al het hoog en laag van vreugde en verdriet zo diep geproefd.

Is dat niet iets om dankbaar voor te zijn? Nu is het Zaterdagmorgen half acht en alles slaapt nog, zelfs de kinderen. Toch wel fijn dat het hen zo raakt dat ze de dag als anders dan anders beschouwen. Zus, je moet een brief aan Roos schrijven, of ik nu bij je ben geweest of niet. Haar proberen te zeggen hoe gelukkig ze mij en daardoor jou heeft gemaakt met de beslist ondanks haar jonge leeftijd moederlijke voorbereidingen. Gisteravond had Ru me met tact om 11 uur naar bed gelokt, terwijl ik wel doodmoe was, maar onmogelijk kon slapen. Mijn hart klopte zo hard alsof het zou springen en dat niet vanwege mijn verjaardag, want ik heb helemaal niet het gevoel jarig te zijn, maar alleen door de angst of het door zou gaan vandaag, ja of neen. Nu ben ik rustig al weet ik er nog niets van. De tandem kan het tenslotte ook begeven, zelfs op het laatste ogenblik. Nu toen ik dan op bed lag, hoorde ik Roos heen en weer rennen en redderen, zodat ze pas om 12 uur het bed in doken, terwijl ze eigenlijk allebei doodmoe waren. (Net wordt alles wakker, maar ik blijf nog lekker even liggen, want ik mocht van haar niet zo vroeg als anders op). Ik ben ook helemaal niet meer bang het hier bij hen te vieren. Waarom?Ze zijn schattig en de kinderen snoezen, al vind jij het misschien niet, ik ben dol op hen. (...) Ik ben blij dat je mijn innigste wens vervuld hebt, al strookte het misschien eerst niet met je eigen. Ze waren zo schattig hier voor me dat de tranen kwamen toen ik jullie beider brieven (van Ruth en van Agaath) las. Dat was niet van verdriet, maar één seconde was ik werkelijk Ellen en stonden jullie allen om me heen. Nu heb ik dit direct van me afgeschoven, niet omdat ik er bang voor ben, maar alleen omdat ik nu hier moet zijn bij hen om hun te laten weten hoe diep gelukkig ook hun zorgen me maken. (...)

Vandaag zijn alle zoenen voor jou alleen,

Dein Ellenchen