En toch leefden wij

dingstuk was naar de maan. Ik kon wel janken. In plaats daarvan zocht ik troost bij Roos. Na haar eerste schrik bij het zien van de toegetakelde mouw begon ze meteen te onderzoeken hoe onherstelbaar de schade wel was en wie of wat er debet aan kon zijn. Niet voor niets had ze met succes de tuinbouwschool in Rijswijk doorlopen en interesseerde ze zich voor al wat kruipt en vliegt (daarbij nog aangemoedigd door Rudolf). Nee, dit waren niet de sporen van een knaagdier. Maar wiens sporen dan wel? Na enig dubben verdween ze onverwacht zonder een woord van uitleg en kwam kort daarop terug met Folkert. Ze hield hem de blouse voor zijn ogen en vroeg of hij wist van wie die was. Ja dat wist hij, van Els. En de verminkte mouw had hij daar ook kennis aan? Nee, hoor. Hoe zou-ie. Maar toen ze onverstoorbaar bleef aandringen begon hij te stotteren en gaf murw geworden toe dat hij met een schaar aan het werk was geweest. “Met een schaar in de mouw?” vroeg Roos ontzet, “waarom dan toch?” “Om de blouse onbruikbaar te maken.” Nooit eerder heb ik Roos zó kwaad zien worden. Desondanks speelde ze het klaar om de portee van zijn daad tot hem te laten doordringen; met het gevolg dat hij in snikken uitbarstte en mij aankeek als een geslagen hond. Nooit later heeft Folkert nog eens zijn negatieve gevoelens jegens mij tastbaar de vrije loop gelaten.

Zus, vergeef me, het is 9 uur ’s avonds. Ik ben gewoon in slaap gevallen. Het is hier zo onmenselijk koud dat ik zelfs in mantelpak en trui ril. Het is me te koud, ik ga naar bed.

6juni 1944

Mijn liefste kleine poppedeine,

Dank voor je schattige brief. Het is teveel haast vandaag. 6 juni 1944. Vanmorgen bracht Cor een korte briefen nu net kwamen ze samen (Frans en Cor, Cor kan ik mij slechts vaag herinneren, Frans heel goed) met die van jou (...). Ik wil niet dat ze (Agaath met de kinderen) komen (op mijn verjaardag) met het oog op het bombarderen van de trein. Nu al helemaal niet. Ik was ook bang dat jij die dag hier wilde komen, Roos was er zelfs van overtuigd. Maar je bent mijn flinke zus en nu zou het toch niet gaan. Je spullen zijn nog haast allemaal in Apeldoorn, daar heeft