En toch leefden wij

door. Toen Ro terugkwam en ik haar plaagde met haar ‘er van doorgaan’zei ze heel eerlijk: “Ik moet één keer in het jaar weg, anders houd ik het niet uit. ” En daar mag je haar dan ook geen verwijt van maken. Eerder hem. Het zal nu weer een poosje heel mooi zijn, tot ze weer weg moet. Toch zielig als je je goed realiseert wat dat eigenlijk betekent. Maar, zus, het huwelijk is ook zo ontzettend moeilijk om echt te leven, dat er maar weinigen zijn, die het klaarspelen.

*23 13 mei 1944, zaterdagavond Lieverd,

Ik ben droevig en ook wel gelukkig, maar vooral moe. Het is 9.30 uur en ik heb twee uur liggen soezen, terwijl er nog een heleboel werk ligt. Niets maar ook niets heb ik morgen om aan te doen. Stukke b.h., dito hemd, dito kousen. Geen hele blouse. Is het niet treurig. Maar ik kan nou niet meer. Ik ben zo teleurgesteld. Al begin van de week zei ‘mijn held’ dat we Zondag maar de hele dag erop uit moesten en nu ineens wil hij mij alleen wegsturen en zelf werken en op de kinderen passen. Maar ik in mijn eentje. Jakkes neen. Weetje wat ik geloof? Hij is bang voor Roos of voor zijn kennissen. Dat ze zullen kletsen. Want hij zei als Roos terug was gingen we samen (met zijn tweeën) elke week erop uit, omdat zij nu 14 dagen weg is. Nou hij is gek, hoor. Zo idioot krijgt ie me toch niet, dat ik met hem uitga en zij thuis. (Maar ten minste één zo’n fietstocht ‘met zijn tweeën alleen’ kan ik mij nog goed herinneren). Juist morgen had ik er zo ‘een zin aan’ (aanhaling van een door Agaath vaak gebezigde uitdrukking die ons hogelijk amuseerde) omdat ik zo hard gewerkt heb de hele week. Elke dag van 6 uur ’s morgens tot ’s avonds 10 of 11 uur. Alleen even rusten onder het eten. Zus, je wordt er gek van. Ik heb toch medelijden met al die getrouwde mensen. Wij hebben nu zo onze idealen van nog iets anders dan alleen maar getrouwd. Maar geloof maar, dat duizend anderen die idealen net zo zuiver en mooi hebben als ze het huwelijk ingaan, maar door de nuchtere werkelijkheid gauw tot sleur vervallen. (Nu komt hij binnen en gaat zitten lezen. Dat kan ik nou niet uitstaan,