En toch leefden wij

gende object tot gruzelementen reduceren, werd ik niet zelden het slachtoffer. Dan hoorde ik haar verleidelijk naar Folkert roepen: “Fok, Fok kom eens gauw hier, we gaan even lekker Els dellen,” waarop hij gewoonlijk willig kwam aanrennen. Maar geleidelijk deden we allebei wat water in de wijn en werden we de beste vriendinnen en dat zijn we gebleven.

Na de oorlog kwam ze, tien jaar oud, helemaal alleen uit Drenthe voor een week naar Noord-Holland om bij mij, intussen getrouwd, te logeren. En dat werd een succes.

Dinsdag

Liefste zusterhart,

Nu zit ik eindelijk op mijn kamertje, onder het raam en laat me een beetje doorwaaien. Mijn voeten en enkels zijn heel dik gezwollen, mijn zonnebrand op een enkel plekje na geheeld. Ik ben doodmoe. De hele dag heb ik meer dan ooit aan je gedacht en je brief in alle details beantwoord en gesnakt naar dit ogenblik nu, waarop ik met je kan praten. Het is 9 uur ’s avonds en alles is al verdord door de zon. In de tuin is het nu lekker koel, maar daar zit Roos’ moeder en ik moet met jou alleen zijn, zoals zoveel zonnige dagen in het laatste jaar. (Wij gingen dan op de fiets het groen in met Jan, Henk en Maarten van Jenny en bleven er uren. Het was in een heel groot park, een eind rijden, maar ik weet absoluut niet meer hoe het park heette). Zusje, ik heb Sehnsucht naar je, weetje dat? Nu pas, nu ik aan je lig te schrijven, besef ik het.

10 uur ’s avonds

Natuurlijk was ik weer in slaap gevallen. Vanmorgen toen ik eindelijk om kwart voor negen was opgestaan en om half tien de kamer in marcheerde zag ik je brief daar liggen; Oma had natuurlijk geen flauw benul voor wie die was. Ik maakte hem open en zusje toen kwamen toch waarachtig die verdomde tranen weer om jouw ontroerende uitleg geval Limburg. Ik schaamde me voor Oma, die echt schattig was.