En toch leefden wij

Het is echt ongelofelijk als je het allemaal precies nagaat. Het maakt me toch wel gelukkig, want als ze er niet wat in zag dan zou ze het niet allemaal vanzelf overnemen. Maar ik geloof ze voelt wel, dat ik het echt meen, daarom vindt ze het ook niet erg dat ik me met de kinderen bemoei. (...)

*22

Geliefde nu wacht ik nog even met verder schrijven tot mijn held terug is en het beminde gelaat van onze keukenjennyprinses heeft aanschouwd. Tot dan mijn heil en zegen. Snoezige zoenen, schrijf gauw, ik snak naar een minnedicht van je,

je Schnuppi

Mijn held is al thuis. Met de hele zooi. Doodaf Hijgt als ik weet niet hoe. Ik heb niet eens bedankt. Toch een schat. Een briefje bij van Jenny datje je jurken komt halen. Waar heb je die gebracht? Ze waren er geweest, maar niemand thuis, waar ik geen woord van geloof. Je krijgt nu gauw je koffer. Het lampje is er ook. Dat mag ik wel zo lang bij mij neerzetten? Even Bep (in Oud-Beijerland) met Ireentje feliciteren.

Ik doe hem op de bus en ga dan je kleren uitzoeken. Maar stuur ze pas als ik weer bericht van je heb. Kun je de sleutel van die koffer opsturen? Gauw?

Daaag

Marijke had twee jaar geleden een zeer ernstige aanval van encefalitis overleefd. Daardoor, volgens Roos, plaste ze nog regelmatig in bed toen ik bij hen kwam, kreeg ze af en toe een aanval van wilde woede en mocht ze van haar moeder heel wat meer dan Folkert in overeenkomstige omstandigheden. Ik, met mijn jeugdige onervarenheid, meende dat het nu langzamerhand welletjes moest zijn met die extravaganties en zag veel minder door de vingers. Aanvankelijk nam Marijke mij dat zeer kwalijk. In een van haar favoriete door haar zelf verzonnen spelletjes ‘een gehaat iemand dellen,’ i.e. door middel van op het gewenste ogenblik beschikbare ‘werktuigen’ het plaatsvervan