En toch leefden wij

stel je je dat voor en als ze maar wat aan d’r literatuur doet” enz. enz. Ik was ziedend op haar, vond het zo misselijk, de tranen stonden hoog. Het liefst zou ik alleen uit protest die hele literatuur in de hoek gooien, omdat zij het zo graag wil, zuiver egoistisch van haar. Hij zei ik moest dan maar een paar middagen in de week les nemen en ik stommerd, natuurlijk heel bedeesd, daar heb ik toch geen tijd voor. Hij vriendelijk “Dan sta je maar wat vroeger op. ” Ik “Ja maar dat zou ik aldoor al willen, hoe kan dat nou met de wastafel. ” (Ik mocht mij aan de wastafel in hun slaapkamer wassen). Hij “Dan sta ik ook vroeger op, ” (hij meende alles wat hij zei) “en ik zal eens inlichtingen inwinnen dan komen we er wel. ” Ik dacht er later over na en besloot om tegen zeven uur op te staan en mij in de keuken te wassen. Zij vond het best natuurlijk, had mij zelf zoiets nooit aan durven bieden. Hij vond het maar zozo, kwaad omdat Roos niet ook vroeger opstaat. De bedoeling van dit alles is natuurlijk dat ik méér tijd voor mijzelf zal hebben, wat theoretisch toch ook op zijn minst 6 uur in de week zou zijn (elke dag een uur). Maar je snapt het al. Ik werk me kapot de hele week, we eten klokslag 12.30 uur (zij doet er geen klap aan), om 18 uur brood, Erik ligt dan al op bed en de kinderen zijn uitgekleed en gewassen (ook alles zonder haar, ze smeert hem dan altijd). En ’s middags om 2 uur zijn we meestal kant en klaar, kan Els de hele middag stoppen en verstellen, haar rótkleren, die ze nu uit alle hoeken en gaten opdiept. Met de hand naait zij niets meer “Dat is jouw afdeling. ” Nou, zus, je snapt hoe naar ik het vond. En dan de hele dag stralend tegen Ru en mij “Wat zijn we toch vroeg vandaag, geweldig, geweldig, wat zijn wij toch bij met het verstelwerk” en zo maar door. (...)

En in verband met de vacantie had ze ook weer zo’n boevenstreek. Ze zouden weer naar Drenthe, naar die kennissen (op de koeienstal, maar dat wist ik toen nog niet). Hij wilde, dat ze maar een week ging, maar ik dacht wel, dat het op 2 maanden uit zou draaien. En werkelijk gisteren kwam ze enthousiast van Kleuterzorg thuis, de dokter had gezegd dat het het beste voor de kinderen was als ze 6 tot 8 weken ging (daar hoef ik niet voor naar de dokter te gaan). “Nou,” zei Ru “Els, daar ga je 8 weken op de hei. ” Ze bloosde even want ze had al direct tegen me gezegd het ging toch dit jaar best, want ik was er toch om op Erik te passen. We praatten even door en toen zei hij droevig: “Vreselijk,