En toch leefden wij

De allerhartelijkste groeten van Ro en Ru. Ro en ik denken de hele dag erover, waar je zult belanden. Ro is dolblij, dat ze tenminste zag met wie je meeging. Moedertje is door dominee gevraagd voor een rol in de Mattheus. Donderdagavond 6 april is haar eerste optreden, dus denk eraan. Ze zal je gauw schrijven, is dolblij dat alles met je goed is gegaan.

P.S. Gisteren bracht Cor J. een kleine paling. Zalig. Daaag. Schrijf gauw!

Bij het overnemen van deze uitlatingen over Jenny schiet mij te binnen dat ze ook een keer in de tijd dat ik er ‘logeerde’ een mager, blond, angstig Joods jongetje van een jaar of zeven voor achtenveertig uur onderdak heeft verschaft. Vanwege het dreigende gevaar van verraad moest hij halsoverkop weg bij zijn onderduikouders. De contactpersoon, een wat oudere man, blijkbaar een kennis van Jenny, smeekte haar bijna om zich over de jongen te ontfermen. Ze wilde eerst niet, mede om Ruth en mij. Zelf vond ik het doodeng, ook al uit angst voor de loslippigheid van Jan en Henk, maar natuurlijk nam ik geen deel aan de discussie. Jenny ging tenslotte door de knieën, verzon een aannemelijk verhaal voor de jongens en repte er later nooit meer over.

Dinsdagmiddag

Schnurzi,

Net heb ik nog even je brief overgelezen, vanmorgen kon ik er alleen doorheen vliegen, want C en R stonden vol nieuwsgierigheid te wachten waar of je was beland. Het was hoog tijd datje brief kwam, want ik was al vreselijk ongerust, het liet me geen minuut los en ik dacht beslist dat dit het einde zou zijn. Gelukkig kwam C. toen vanmorgen. (...) Ze waren ook allebei (Roos en Rudolf) al ongerust, al zeiden ze niets tegen me, ik merkte het best. Vanmorgen was hier iemand met een betrekking voor je in Voorburg. Bij vier kinderen, vijfde in aantocht, wie is de vader? Dat is het probleem. Begrijp je? Daarom wil ik het ook niet, hoewel ik eerst reuze enthousiast was. (...) Frans kwam bijna elke dag langs, een brief van A., een van Nel. Reuze aardig. Druk bezig voor je een baan te zoeken. (...)