En toch leefden wij

Amstelveen, 13 maart 1945 Mieke,

Morgenochtend gaat Nels vader terug naar Steenwijk en kan een brief meenemen. Ik profiteer er dus van. Er is wel is waar bezoek maar ik wil toch proberen even contact met je te krijgen. Alles is hier nog bij het oude. Van Jo hoor ik niets meer. Z’n tijd is om en we wachten nu maar rustig af. Of niet rustig. ‘k Heb juist m’n evenwicht weer wat teruggevonden. Zo af en toe is het mis maar dat heeft ieder van ons op z’n beurt. We eten nog behoorlijk, maak je geen zorg. De jongens hier vergeten me niet. Ik heb weer manvolk in huis. Geert z’n broer blijft een tijdje. Hij kan hier werk krijgen bij de Centrale keuken. Dat is dus weer wat gezelligheid in huis. Af en toe komt z’n meisje dan ook hierheen zodat we dan weer wat drukte om ons heen hebben. Toch kan ik het gemis van de beide andere mannen slecht verwerken. (...)

Wat je moeder en haar vrienden en vriendinnen betreft zijn de berichten niet ongunstig. Een collega van je vader in de Wat-teaustraat (omdat zijn vrouw niet Joods was wist hij de oorlog in Amsterdam te overleven) wist Ro een briefte tonen van een familie die in Berlijn zat en daar wachtte op uitwisseling en zo kreeg ik meerdere, gunstige berichten. Dat stemt werkelijk hoopvol. Ik was nog in Den Haag en sprak daar Kapteijn. (De Nederlandse SS’er die hen op 24 november 1943 had opgepakt en die na de oorlog in Nederland ter dood veroordeeld is). Hij vroeg toch naar Marijke en hij beloofde alles te zullen doen om Jo vrij te krijgen. Hij was zeer correct, nu is het af wachten. We zullen blij zijn als we dit alles achter de rug hebben. En als hij (Jo) eens niet terugkomt. Je weet waarachtig niet hoe je dan verder moet. Soms gaan m’n gedachten heel ver, dan weer gooi ik alles met geweld van me af. Je moet nu toch ook leven al is het dan alleen om de instandhouding van je body. Gek hè, Els, dat je zo vecht om te blijven leven, terwijl dat leven zo bitter is soms. Maar de lente komt weer en houdt opnieuw een belofte in, belofte van komende vrede, al is ze dan wel heel, heel duur gekocht.