En toch leefden wij

met hem alleen mocht. Gees knikte moederlijk, ik opoeachtig en hij zwaaide omhoog, reet zijn oren opzij en sloeg zijn hengel om mijn gevoelig middel. Zo verdwenen we, ik hem bezwerend niet zo ver te lopen en hij direct aan me vragend of ik verkering met hem wilde. En ik stommerd, denkend aan Griets raad, lijmde “ja” en zijn arm perste nog stijver en zijn gezicht kwam nog dichterbij. Hij vertelde dat hij al 3 x een meid had gehad en alle 3 hadden hem bedrogen en dat mocht ik toch niet doen.

Ik troostte zijn teleurgestelde hart, beloofde trouw en grijnsde inwendig om zijn gestotter. O ja, zus, denk eens hij stottert, wel niet altijd en, zoals onze goede oude Gold zei, alleen als ie praat, maar hij doet het. Intussen liep hij alsmaar door, hele verhalen vertellend tot ik plotseling heel aards opmerkte dat we niet zover konden gaan, dat mijn prinsessevoetjes dan pijn gingen doen. We belandden bij een rotplekje, echt in der haast gezocht en vielen neer, hij trok me naast zich, steunde, zuchtte “Schat, liefste” en zoende me, die griezel. Ik voelde heel duidelijk een geur van appels om me heen en hield mijn mond stijf dicht. Maar dat hielp niets, want toen vroeg ie of ik de Parijse zoen wel kende. Hoewel ik wist wat hij bedoelde zei ik “Neen” en hij voelde zich verplicht hem mij te leren. Ik dacht heel koud: nou weet ik het tenminste precies bij de volgende, maar ergerde me over dat gelik, waar ik zelf geheel buiten bleef, alleen mijn mond mechanisch mee werkte. Ik deed zo onhandig mogelijk om van hem af te komen en hij stotterde verliefd “Schat, weetje wel dat de eerste appel altijd het zoetst is?” Ik knikte lieflijk van ja, luisterde nog even naar zijn aanstellerig “Liefste, weet je wel datje een schat bent ” en duwde hem toen energiek van me af'. Gelukkig riep Gees ook net, zodat we wel op móésten stappen. Bij G. kon ik mijn lachen niet meer inhouden, beduidde haar dat ze hem gauw weg moest sturen, dat ik anders stikte. Het lukte, we stapten op in het bos, zoekend naar de grote weg om naast elkaar te fietsen en te vertellen. G. had hem gevraagd of ie zondagavond wilde komen oppassen, dan kwamen Gerard en ik ook en waren haar ouders weg. Hij wilde natuurlijk. (...)