En toch leefden wij

Ik voelde weer, als je nu wilt, maar ik wilde niet, want hij is van Geesje. Hij poogde mij over prikkeldraad te tillen, maar ik was te zwaar. We hadden die avond elkaar al geplaagd en vaak aangekeken. Toen we weer zaten was er iets weg, een avondlijke bekoring. Ik voelde me verloren, verlaten. Ik snakte ineens naar liefde, naar zoenen, naar een arm om mijn middel en een tedere stem. Toen kwamen haar ouders en gingen we nog een beetje op de deel hopsen. Ik moest met Gerard, maar het ging niet. Ze dansen hier anders, ik weet niet hoe. (...) *30

Ik bleef even praten, amuseerde me met Johannes en Jan, die allebei erg leuk kunnen zijn. Hendrik deed verliefd, gaf me een sigaret, ging naast me zitten, dan weer staan en vroeg bedekt of ik eens mee wou gaan zwemmen met hem, waar ik niet op reageerde. De jongens vroegen of ik Zaterdag mee turf wou halen, dan kwamen we langs hem en dan kregen we wat. Hij wimpelde af, hij zou ’s avonds ergens komen met een heleboel appels en die mocht ik allemaal hebben. Ik zei: “Zo, leuk, kom je ze hier brengen?” Hij verontwaardigd: “Neen, jij komt ze wel halen, je zal wel zien waar” en daarmee vertrok ie. (...) Nou moetje weten dat een paar uur geleden Jan me riep en zei: “Moetje nou toch eens kijken, onze Janna heeft nu al afspraken, die is jou ook vóór” en hij liet me dit kaartje zien (ingeplakt een ansichtkaart: Kipeloo in de Staatsbosschen bij Dwingeloo met eronder:) z.o.z.

Liefste,

Voor Zaterdagavond voor in Kronkelpad,

Aan de jonge juffrouw Elze, p.a. etc.

Gegroet, Afz. 8.4.11

Hier heb ik het overgeschreven, want het verkleurt misschien. Boven dat liefste zat de postzegel, die Janna eraf gehaald had.