En toch leefden wij

kunnen betalen dat ze de vrouw niet nodig hebben. (...)

Ik vertelde wat van Marijke en de bij ons gebruikelijke zeden die ze toch véél prettiger vond, nl. dat je de jongen zo gauw mogelijk thuis voorstelt, wat hier niet bestaat, omdat ze gewoonlijk pas om 10 uur ’s avonds komen.

16 augustus 1944

Ik maakte gauw voort om bij Geesje te komen. Plukte nog een bos bloemen en vertrok even voor acht uur. Johannes en grote Gees, haar neef en nicht van 18 en 23 jaar, waren al langs. Ze zaten opzij van het huis, niet aan onze kant, onder de bomen. Twee tafels naast elkaar geschoven, in het midden bloemen en opzij ook. Jan, de broer in de rolstoel, zat er ook bij en ook die vriendin Janti Benting waar we ’s middags waren geweest. Geesje was nog in de keuken met grote Gees en Janti was haar haar aan het kammen. Ik weet niet of ik je al heb verteld dat de keuken hun enige kamer is. Het was er best gezellig, een heleboel foto’s, twee hele grote kasten net als hier (weet je van die bruine zoals opoe ze vroeger ook had), een kachel en veel ramen. Geesje gooide de anderen eruit en wij bleven nog even kletsen en toen begonnen wij koffie te zetten en in te schenken.

(...) Ik maakte gekheid en gebood niet meer dan 2 kopjes te schenken. Eindelijk, eindelijk begon Johannes te spelen op zijn mondharmonica en gingen de meisjes zingen. Tijd om je te vervelen was er niet, maar er was ook niks leuks of aardigs. En toch, toen ze zo uitbundig zongen werd ik zo droevig, zus. Ik dacht ineens aan vader en dat wij nooit tijd hebben gehad hem zó te betreuren als zijn dood ons aanleiding gaf. En ik dacht aan Mutti en Marijke en ik werd steeds weemoediger, wilde weg, want ik voelde het als iets onechts dat ik hier zat, tussen zingende, echt vrolijke meisjes in. Toen schonken we een borrel met weer 2 koekjes (bessensap, zelf gemaakt, zalig) en giechelden nog een beetje. (...) Om 10 uur gingen we pandverbeuren. Natuurlijk werd alles verloot tegen smokken. Ik kreeg er één van Johannes, die ik niet mag en moest met Gerard twee keer om het huis wandelen. Hij sloeg zijn arm om me heen en was heel teder.