En toch leefden wij

vanmorgen was hij al om 7.10 uur klaar, terwijl anders niet voor 7.50 uur. Sinds Ro weg is staat hij veel vroeger op, toch wel aardig vind je niet? Met Ro had ik laatst ook een heel gesprek naar aanleiding van je verzoek om te komen. Ik zei haar dat ze je maar moest zeggen waarom niet en vroeg haar wat zij er van dacht. En toen kwam het er eindelijk uit, wat ik allang voelde, dat ze ons zo véél gevoeliger vinden en denken dat het aan onze nationaliteit (!) (ik bedoelde: ons Joods zijn, maar durfde dat niet te schrijven vanwege ‘ontdekkingsgevaar’) en niet aan hun soort mensen ligt. Want neem nu Jo en A. Die zijn toch ook zo gevoelig. Ze begrijpen niet (Roos en Rudolf) dat we zo in angst zitten om elkaar, dat we zo aan elkaar hangen, maar ze begrijpen ook geen tiende van wat ons verbindt. En dat maakt me vaak zo droevig. Het besef tussen twee koude luchtstromen te leven terwijl ik haast zeker weet dat de warmte ook hier veel gezonder zou zijn en ook in het binnenste van hun hart welkom zonder dat ze het zelf misschien weten. Ro heeft gister een brief geschreven. Je snapt het niet, zo leeg en nietszeggend. Er staat boven ‘Lieve...’en dan al onze namen, en aan het eind ‘hartelijke groeten en een zoen voor Papa en de Kinders. ’Zou zo een feiten-brief het enige zijn watje je man te vertellen hebt? Als ik dan denk aan de brief waarvan ik weet dat Moeke hem toen uit A’doorn aan vadertje heeft geschreven. Het is intussen 23 uur. Als ik puf heb schrijf ik nog aan Nel. Ik zelf heb nooit een brief van jou aan F.(Frans) en C.(Cor) gezien. Die zal wel niet aangekomen zijn, want ik krijg altijd de dichte envelop. Engel mijnes harten duizend zoenen van je Schnuppi.

Woensdagmiddag, 1.30 uur Geliefde Schnurzie-murzie,

(...) Mijn held zit in de zon te lezen, Folkert bonkt vergeefs tegen zijn bed, Erik hangt over het zijne. De kamer is netjes, want Ru heeft afgedekt zoals hij aldoor voor mij doet. Vanmiddag alleen nog afwassen, keuken en W.C. en dan was tellen en stoppen (het laatste wordt vanavond natuurlijk). Geliefde ik geniet van mijn huishoudelijke plichten. Ze zijn ook allemaal even liefde drie jongens (want Ru is er toch ook een, ondanks alle wijsheid met rimpels) en zo makkelijk. (Voor het ogenblik)! Ik ben blij dat