En toch leefden wij

ook dat zij het koor waarin Rudolf zo trouw meezong, leidde en daardoor mede ‘schuldig’ was aan zijn toenemende aspiraties in de volksmuziek.

*19

Toen Folkert 3 jaar en 8 maanden oud was, verscheen er een ster aan zijn hemel. Aan de zijne en aan die van zijn vader. En wel in de menselijke gedaante van een bijenkoning. De bijenkoning bracht niet alleen bijen aan huis, o neen. Hij bracht een waas van steken mee. Steken, die diep in kleine harten prikken, onzichtbaar voor het oog, maar des te heviger.

Folkert was weg in de bijenhemel en Marijke begon al haar aantrekkelijkheden in te zetten. Het leek zo wel een fijn stelletje, maar wij hadden er een probleem mee, want de hevige storm, die de verering te weeg bracht, uitte zich in allerlei kinderkuren. Mijn jongetje droomde ’s nachts van zijn koning en nauwelijks brak de ochtend aan of een geklater van ‘mijn Kouwenberg’ brak los. Het muizenkind (Roos noemde haar donkerogige - donkerharige dochtertje gewoonlijk ‘muis’) straalde in een slavische schoonheid en probeerde door een ver doorgevoerde wilsinspan-ning ouder te lijken om dichter bij haar Henkie te komen. Er was geen ontkomen meer aan en ik voelde me beslist eenzaam worden. Want ook papa bleek vol van de bedwinger der kleine beestjes. Maar... Kouwenberg van zijn kant deed ook zijn best. Hij sjouwde met het jong overal naar toe, lachte met mijn Marijke, liet papa een volk verknoeien en... bracht mij rode rozen mee. Vol spanning wachtten wij op de dag, dat ons stelletje niet meer thuis zou komen, maar verblijf zou houden bij Henks kippen, konijnen en bijen. Hij eet hier nu ’s middags en dan brabbelt mijn boefje dat dat ‘aambeien’ zijn, die hij van Kouwenberg heeft gekregen en dat er zóóó een grote sloot was daar en dat de haasjes zo schattig deden en Muizerientje gebaart heel druk met haar armen naar hem uitgestrekt en Cherubijntje (Erik) verdraait charmant zijn ogen en gilt, gilt dat het een ware lust is.

Ongecorrigeerd Den Haag, voorjaar 1944