En toch leefden wij

zei ze, dat haar moeder zo een beetje uit de hoogte kon doen tegen dienstmeisjes, waarop ik direct, dat ik dat ook al had opgemerkt. Na het eten begon ze er weer over. Ze vond het naar, maar zei dat ze het tegen iedereen deed, dus je ziet mijn gevoel was juist. Roos vroeg direct of zij zelf het misschien ook had, waarop ik haar zonder meer gerust kon stellen.

*18

Ik heb Ro netje brief voorgelezen, dat mocht toch wel, ze zat met hoogrode wangen te luisteren, vond datje zo gezellig schreef. Intussen is het 23 uur en lig ik op bed, maar ik moest je vanavond nog schrijven. Moedertje schiet er wel bij in, maar ik kan er niets aan doen jij bent mijn beste kameraad en jou zal ik in elk geval schrijven. Weetje ik had zo’n zin om Ro je brief voor te lezen, ik kan niet meer zoals vroeger nergens meer over praten. Ik vertel dingen waarvan ik vaak nog hetzelfde ogenblik denk hoe kun je. Maar het is dan sterker dan ik en het komt eruit of ik wil ofniet. Ik begrijp nu eigenlijk pas goed wat wij moedertjes kweb-zucht noemden. Het gaat mij nu net zo en ik geloof jou ook. Kijk alleen maar bij Jenny. (...)

Vanavond hebben we vacantieplannen gemaakt. Els moet beslist mee of naar jou of jij hier, want ik moet toch ook vacantie hebben. Hoe lijkt je dat? Ik zelf lach erom, het kan me geen barst schelen. (...) Donderdagmiddag onder het eten zei Ru ineens “Roos denk je erom zondag gaan we naar Carla. ” “Ja, natuurlijk, wat zou dat?” Ru “Ik wilde maar zeggen datje erom denkt de kinderen bij mijn moeder te brengen. ” (Op een toon, die geen tegenspraak duldde). Ik zei ook niets, want ik zag er eerlijk een beetje tegenop de eerste Zondag zonder jou. Maar zin had ik helemaal niet, vooral omdat ik Ro ’s tegenzin merkte, de overwinning gunde ik haar ook niet en vragen naar de reden ervan wilde ik niet om geen gedoe te veroorzaken. Zondag dan heb ik langzaam op mijn gemak gedoucht, aan Nel geschreven (stiekem op mijn kamer) toen lamlendig afgewassen (we hadden alleen ontbeten, niet geluncht); intussen was het 12.30 uur en ging Ro de kinderen wegbrengen. Om kwart voor