En toch leefden wij

Wat waren we verrast met de brief van Els, dat ze nu iets gevonden heeft en hoop ik vurig dat het haar in alle opzichten mag bevallen. Het zal voor jelui beiden wel vreemd zijn, maar ’t is gelukkig de stad niet uit wat een hele troost is. Je kunt elkaar in tijd van nood toch bereiken. We zouden wel graag zelf eens komen, maar het reizen valt niet mee en dan is er nog altijd het huis vol menschen en voor Lies allerlei ander werk (o.a. als koerierster). Wanneer zal er een eind aan (de oorlog) komen? We snakken allen naar het einde. Mocht jij zelf nog eens deze kant op komen dan hoop ik je te zien. Groet vooral Els van mij en voor je beiden een stevige handdrukje

Toegenegen L.S.

*15

Van Rita (van Straten) kreeg ik een sombere brief, haar engagement is verbroken en ze is erg in de put; nu dat was voor mij ook een heele slag, dat begrijp je, ik heb haar juist geschreven hoe dat zoo plotseling komt. ’t Zijn toch vreemde tijden, die we beleven, niets is meer vast en bestendig! Maar trek het je maar niet zelf aan hoor, en verdrijf je pessimistische gedachten, en vertrouw op God en bid hem voor hulp, dan blijft alles goed. Jullie ziet elkaar zeker elke week hè, of heb je elken avond vrij? Ro, jouw mevrouw vindt het zeker ook wel fijn hè? Wil ze nog aard. bonnen hebben of niet? Zoo ja, dan zal ik ze nog wel eens sturen! ’t Is wel goed om wat in voorraad te hebben, voor al die afschuwelijke Engelschen ’t in hun gekke hoofd krijgen hier de boel plat te gooien, je weet dan niet of er nog aanvoer van levensmiddelen is als ’t zover mocht komen, wat we niet hoopen. (Deze zin was bedoeld voor eventuele controle van de brief). Wat treurig van Nijmegen hè? Ik heb er gelukkig geen familie, jij ook niet, geloof ik? Maar ja, ’t kan ons ook overkomen. Met ons gaat alles goed, druk, moe, maar opgewekt. Mijn band heeft het gisteren begeven, ik hoop dat hij nog geplakt kan worden want voor mij die zoveel op pad is, is het verbazend tijdrovend alles te moeten loopen. Verder wisselen tegenspoed en gelukjes elkaar