En toch leefden wij

tes vergroten, verkleinen, stillen. ‘Je neemt'gebood het zusje. En Roberta nam. Eerst alleen om de dagelijkse hoeveelheid aan te vullen, dan iets meer ook voor de vrienden daarginds. En dan... werd het meer, meer en meer. Nu is de kring gesloten. Een vast tarief. Verstijfd zijn onze lichamen, los onze handen. En Jenny. Een drang, een kwelling om te graaien, te vullen, te verslinden. Tot de ontnuchtering volgt, voor haar, voor ons. Een spiegel in de huiskamer. Gouden lijst, langwerpig glas, koud glas. Het daglicht dat door de ramen naar binnen valt, helder, zonder de minste betovering.

*10

Beste Els,

Je zult wel denken dat we je vergeten hadden maar dat is 't geval niet, hoor. Ik heb het steeds druk gehad dat snap je, dus weinig tijd om brieven te schrijven.

In de eerste plaats nog bedankt voor je felicitatie voor Kees z'n verjaardag en de gelukwensen voor het nieuwe jaar. Ook hopen wij dat ook jou dit jaar zal brengen, waar we allen zo op hopen. Sinds 14 januari heb ik weer een meisje. Ze komt uit R'dam en is heel geschikt. Och iedereen mankeert wat, dus moetje wel iets door de vingers zien. Ze is ook aardig om te zien, want het oog wil ook wat. Ida is nog steeds druk en kletst de hele dagje oren van je hoofd.

Ze is nog steeds dezelfde druktemaakster en Kees maakt haar nog steeds wilder. Je weet wel hoe hij met haar doet. Ze zit juist je ook een paar krassen te geven (zie bovenaan). 't Is vandaag Zondag dus een fijne dag en 't stormt hier geweldig. Verdere koude hebben we gelukkig nog niet erg gehad, hè. Ben je nog steeds bij Ro of ben je al weer verhuisd. Bevalt het je daar nogal? Is je vinger al beter? Of dokter je nog steeds? (‘Beter’ was de vinger nog niet, maar ik ben in Den Haag nooit naar een arts geweest, dat was veel te gevaarlijk). ‘k Ben zelf gelukkig nogal goed, wel erg moe 's avonds dat heb je zo als je de hele dag loopt