En toch leefden wij

alles goed is. De kleine is de eerste week al 3V ons aangekomen, dat is V2 ons per dag. Dat moet jij eens proberen (door het voor mij ongewone eten werd ik ondanks alles dikker en dikker tot mijn grote verdriet), je moet er niet aan denken. 365 x V2 ons per jaar, Els, als je dat voor elkaar krijgt ben je kampioen zwaargewicht. Nu lui, ik ben leeg geschreven, dus nog eens het allerbeste en gegroet van

Nel, Leen, en Dicky, Carla.

*9

28 december 1943

Het leven is één run om voldoende te bemachtigen. En ook hier vertoont het leven zich als overal elders. Jenny is een vis, koud, ongevoelig. Maar Jenny heeft toch de zin voor het leven, die zich bij haar uit in... eten. Een drang die sterker is dan zij zelf, sterker dan alles wat ze weet. Alles zinkt weg als ze eten ziet staan. Haar ogen verliezen het visachtige, haar mond opent zich van verlangen, haar vingers strekken zich uit om toe te tasten, te nemen wat haar treitert. Niets en niemand houdt haar tegen, geen zieke kinderen, geen woedende huishoudster, geen verontwaardigde vriendin. Wij hadden het gauw genoeg door. Bij elke maaltijd was het als een draadloze telegrafie, die door ons heen schokte, onze waakzaamheid in gang zette. Dan waren ook wij als omgedraaid. Taai, vasthoudend zwenkten onze armen naar het midden van de tafel, laadden hun buit op onze borden. We puften als het afgelopen was. En dat elke dag, vaak twee, drie keer. Het werd een zenuwoorlog, die geleidelijk onze weerstand aantastte, onze hardnekkigheid verstevigde. Jenny matte af, vergenoegde zich ermee in de beslotenheid van haar kamer haar zinnen te bevredigen. Ook mijn zusje voelde langzaam maar zeker dat er een ontlading voor haar moest komen. Dagen, nachten schrijnde haar hoofd, voelde het zwaar in haar lichaam. Tot er hulp opdaagde, dun maar hard. Ons oudste zusje. Samen word je vindingrijk, samen kun je begeer-