En toch leefden wij

zijn, althans in de ogen van ‘ons’ boerenmeiden van de Bosrand, gewend aan bedstee, weinig licht, weinig lucht en weinig privacy. Het meest markante meubel in het vertrek, haar bed, een twijfelaar, zou die nacht aan ons vijven plaats bieden.

Toen we dan ook, dik na twaalven, thuiskwamen en uitgeput, giechelend, onze ledematen erop trachtten uit te strekken -hoofd naast voeten en vice versa, als haringen in een ton - leek ons de twijfelaar een hemelse rustplaats.

Helaas, helaas, na een korte, maar diepe slaap werd ik wakker van een ongewoon geluid; een verontrustend kraken begon tot mijn bewustzijn door te dringen. Seconden later voelde ik mijn lichaam op de grond ploffen en zag ik tot mijn bevreemding mijn vier bedgenoten half naast me, half boven me lig-hangen. Het bleef even doodstil tot we als één vrouw in een homerisch gelach uitbraken.

Van het feesten op straat de avond tevoren herinner ik me vrij weinig meer dan een zee van lichtpunten langs het water - oogstrelend, hartverwarmend na die lange duistere wintermaanden - en een onoverzichtelijke massa van hossende, zingende feestgangers. Ik onderging dat alles als in trance.

Zondagochtend, ondanks onze force majeure gekorte nacht, wilden we nog wel wat beleven. In het dorp bleek het weer, nog?, woelig, druk en feestelijk. Maar na een paar uur zwalken hadden we het wel bekeken en besloten we via ons logeeradres, waar we onze fietsen, spullen incluis, hadden achtergelaten, geleidelijk naar Lhee terug te keren. Door de hier en daar ondoordringbare mensenzee op een gegeven ogenblik van onze feestgenoten gescheiden liepen Geesje en ik, stevig gearmd, al in de buitenwijken, toen een wildvreemde man mij staande hield met de woorden: “Ik heb nieuws voor u!” Verbouwereerd staarden we de man aan. Was-ie dronken? Dat was-ie beslist niet. Toch wilden we ongestoord doorlopen. “Gelooft u me alstublieft, het is echt belangrijk voor u,” drong-ie aan, “ik zal u er heen brengen.” Iets in zijn stem, zijn houding, raakte me. Ik kon niet meer gewoon doorlopen. “We hebben in een school, niet ver hiervandaan, lijsten voor u liggen,” vervolgde hij overredend.

Ik begreep er niets van. Waarom pikte hij juist mij uit deze mensenmenigte? Daar kon ik maar één verklaring voor vinden: