En toch leefden wij

Een zonnige dag. Ik loop in mijn eentje langs het fietspad naar de brink. De klokken luiden, constant, anders dan anders. Tranen schieten me in de ogen, ik denk alleen maar: dit beleeft vader nu niet meer. Het stemt mij zo triest dat ik geen innerlijke bevrijding kan beleven.

Eenmaal in het dorp zie ik van alle kanten stralende, uitgelaten mensen toestromen. Ik voel me eenzaam, ontredderd. Dat gevoel verhevigt nog bij de aanblik van een paar open boerenwagens waarop weerloze jonge vrouwen, door baldadige boerenpummels omsloten, als trofeeën worden meegevoerd. “Duitse soldatenliefjes,” wordt er gemompeld, “ze brengen ze naar het politiebureau om ze kaal te scheren.” Moet dat nu, vraag ik me ontdaan af. Als je al je opgekropte woede en vernedering ter plekke wilt verlichten, waarom pak je dan niet allereerst de alom bekende NSB’ers op, kerels, in plaats van deze onnozele vrouwen? Het schouwspel verstoort me dermate dat ik me van de menigte afwend en naar de Wigwam terug vlucht.

Na dinsdag 8 mei (de algemene onvoorwaardelijke capitulatie van het Duitse leger in Berlijn) verspreidde zich in een ommezien het gerucht dat eind van de week in Hoogeveen ‘het’ bevrijdingsfeest van Drenthe van start zou gaan.

Omdat Geesje een goede vriendin in Hoogeveen had voor een eventueel pied a terre, vertrokken we die zaterdag met vier meiden, op de fiets - zorgeloos, overmoedig en vol verwachting -richting Hoogeveen. Kilometers voor de bebouwde kom werd het al druk op de weg. Maar die drukte bleek niets in vergelijking met de mensenmassa die ons opwachtte in het anders vrij stille, in mijn ogen saaie, dorp zelf.

Fietsen én bij elkaar blijven bleek hier ondoenlijk. Dus loodste Geesje ons eerst eens buitenom naar het huis van de vriendin. En alsof ze ons daar hadden verwacht werden we er met gejuich binnengehaald. Nog voor de vers gezette ‘koffie’ op tafel stond nodigde de vrouw des huizes ons uit bij hen te blijven overnachten. De vriendin, haar naam ben ik totaal vergeten, troonde ons meteen mee naar haar kamer. Die bleek heel licht en ruim te