En toch leefden wij

Canadese gastheren ontpopte dit gemeenschappelijk maal zich als het lekkerste, meest onbezorgde eten dat wij in tijden hadden meegemaakt.

Tot onze grote verbazing, die van Rudolf in het bijzonder, had zelfs Roos zich niet onbetuigd gelaten bij de tegemoetkomende ontvangst van onze Canadese bevrijders. Het eerste, zichtbare teken van Bill waar ze mee thuis kwam, was een pak echte koffie; geur en smaak van deze ‘bevrijdings’koffie was voor klein én groot een soort mirakel. Van ons laaiend enthousiasme over dit cadeau maakte ze dan ook gauw gebruik om Bill in de huiselijke kring te introduceren. De Canadese officier bleek een zeer presentabele, in leeftijd bij Roos passende, vrijer. Zo te zien gewend met kinderen om te gaan werd hij voortaan - ook zonder verbindende taal - enthousiast door de onze binnengehaald.

De onvermijdelijke plagerijen van Ru en mij onder zes ogen liet Roos stoïcijns over zich heengaan. Ik had zelfs het vage gevoel dat ze zich erin verkneukelde.

Waar en hoe ze Bill had opgeduikeld, wat hun relatie buiten de vier muren van de Wigwam inhield, daar ben ik helaas nooit achter gekomen. Maar met haar Bill-trofee steeg Roos wel enige graden in mijn achting ‘van vrouw tot vrouw.’

Janti, een van de vriendinnen van Geesje, had een idee. Geesjes ouders moesten ‘vandaag of morgen’ Roos en Rudolf op bezoek vragen, dan konden wij - Geesje, Janti en ik - ’s avonds in de Wigwam oppassen. Janti had namelijk ineens ‘vaste’ verkering met een beeld van een Canadees, die maar bleef aandringen dat ze hem eens mee naar huis moest nemen. Dat ging niet. Maar wat dacht Geesje ervan als-ie met twee kameraden, een voor Geesje, een voor mij, in de Wigwam zou worden uitgenodigd! Geesje reageerde niet afwijzend en slaagde erin ook mij op te warmen voor een ‘avondje onze Canadezen over de vloer’. Natuurlijk polste ik de Ruro vooraf. Met wat extra gevoel voor die dappere jongens zo ver van huis, met vertrouwen in ons drie stoere meiden en met drie onschuldige kinders konden ze zich daar wel in vinden.

Bijgebleven is mij van die avond alleen dat ik op een gegeven ogenblik bij een mij totaal onbekende Canadees op schoot bleek te zitten, een fles wijn en een paar glazen voor ons op tafel,