En toch leefden wij

zelf ook bij? Ik weet het niet, ik voel me nog niet veilig. Drie jaar angst zit erin, zou die in drie uur tijd verdwijnen? Ik ben bang. Als ze terugkomen, de moffen. Hun gruwelijk spel hervatten. Dan gaan we er allemaal aan. Onherroepelijk. Net als in Diever. Zijn ze nog steeds niet overtuigd van de wraak van die gewetenloze mannen. Neen, ik kan niet juichen, nog niet. En toch, er is een vlammetje opgewekt binnen in me. Een heel klein lichtje, wanneer zal het groter worden?

Het vlammetje werd groter en groter. De Canadezen brachten voor mij niet alleen ‘de’ vrijheid; ze deden mij als een fenix uit de as herrijzen. Plotseling voelde ik mij ‘zomaar’ jong, deed ik van harte mee aan de betovering van de naar ‘meiden’ hunkerende militairen. Ze hadden in een minimum van tijd op elke lege plek hun tenten opgeslagen. De brink in Dwingeloo was omgetoverd in een waar legerkamp. In Lhee en omgeving spoorden ze nog stukjes onbebouwd land op en streken er neer. Wij - Geesje met de grote Gees en twee vriendinnen, Greet, de zuster van een schoonzuster van Rudolf (die met twee kleine kinderen voor de honger uit Delft naar ons toe was gevlucht met achterlating van haar echtgenoot, leraar aan de hts aldaar) en ik - hadden gauw genoeg door dat de brink veel te veel bezoekers trok. Dus flaneerden wij Lheewaarts op zoek naar hun verspreide bivakken. Onwillekeurig, mede door de vrij smalle paden, hadden we ons verdeeld in groepjes van twee.

Zo belandden Greet en ik - toch nog onverwacht - bij een door korte palen omheind stuk grasland, getooid met drie legertenten. We bleven staan, tuurden geboeid over de afscheiding heen naar een paar jonge mannen met ontbloot bovenlijf die intensief toilet maakten. Greets prachtige, rood-gouden haardos trok al gauw de aandacht van een van hen. IJlings bedekte hij zijn bovenlijf met een hemd en kwam naar ons toe. Ons Engels, verre van perfect, volstond gelukkig voor de wederzijdse warme begroeting. Volgde al gauw een uitnodiging zijn tent van binnen te bezichtigen. Daar gingen we natuurlijk niet op in. Na een korte stilte vroeg hij of we misschien zin hadden in gebakken eieren met spek. Zij hadden plenty en wilden ons graag trakteren.

Onder de hakkelende, doch geanimeerde conversatie van onze kant, de veelzeggende blikken en opgetogen verhalen van onze