En toch leefden wij

Ik heb Roos uit naam van de Sint een verslag geschreven van de middag. Ik vraag het wel weer eens terug voor jullie. Hoe hebben jullie het gehad? Elke dag die om is zonder jou, zeg ik tegen de kinderen: “En nu is Ro nog niet gekomen. ” Marijke vanavond: “Dat komt zeker omdat ze denkt, dat Marijke nog in bed plast. ” Ik heb beloofd je te schrijven dat ze dat niet meer doet. Ze gaat nu ’s nachts alleen plassen en mag daarom ook altijd bij mij slapen. De Duif is weer bezet. Dezelfde mensen zijn terug. Dan moeten we maar zien hoe het gaat. (...)

*35 13 december 1944, woensdagochtend Zusje,

Joop uit Apeldoorn was één dag hier. Ik geef haar de brief mee, dan gaat het sneller. Luister eens, ik heb aan Moeke al geschreven dat vóór 15 januari Roos en ik naar Amersfoort fietsen en daar eten brengen, dat van 15 januari -15 februari gehaald kan worden. Daarna - als niemand het komt halen - is het voor die mensen. Voor jou leg ik er een pak neer, als ik kan krijgen vooral rogge en spek. Je moet dan zelf zien of je het voor jezelf houdt of met Ag. deelt of zo. Het kan niet zoveel zijn, want we nemen voor zovelen eten mee en niet alles is zo lang houdbaar. Ik zou graag even bij jullie komen, maar Roos vindt het, denk ik, niet goed. Jammer, dat ik niet zeker weet welke dag we komen. Adres...

. Zus, Joop gaat weg, dus ik plak hem dicht. Een zoen met Elses verjaardag (op 1 januari), Vrede en Gezondheid in het Nieuwe Jaar.

Dag schattebout, duizend zoenen Ellen

De hier bedoelde toevoer van eten heeft nooit plaatsgevonden. Waarschijnlijk was de situatie op de wegen te gevaarlijk geworden.