En toch leefden wij

hij me nog over te halen de liefde te bedrijven. Maar altijd bleef hij ‘gentle’ tegen mij, altijd bleek hij verliefd op mij.

Eén keer, midden in de winter, overviel mij de angst dat ik zwanger was ondanks alle voorzorgsmaatregelen. Al een paar weken voelde ik me constant misselijk, koortsig, zonder enige eetlust, zonder enige levenslust. En er was niemand om tegenaan te janken. Bij Rudolf wilde ik al helemaal niets kwijt over mijn schrikbeeld. Hem hield ik gewoon ver van mijn lijf met mijn onwel zijn. Geen ogenblik kwam het bij me op om bij de pil professionele raad te vragen. Maar even onverwacht als mijn angst was opgekomen, verdween mijn ellende overdag, mijn slapeloosheid ’s nachts en bleek mijn vrees ongegrond. Ik voelde me letterlijk herleven en constateerde met enige zelfspot dat ik - als enige van de hele familie - zo negatief had gereageerd op onze vaccinatie (naar ik meen tegen tyfus).

Sindsdien ben ik behept met een panische angst voor inentingen en niet ten onrechte.