En toch leefden wij

6 september 1944, woensdagmorgen half één,

Wat een toestand, hè zus? Ze geven je hoop, even leefde je ook op, maar dan hoor je niks meer en dan voel je je bedrogen, opgelaten met een hersenschim. Ik heb al gedacht dat ik jou misschien snel terug zou zien, zus. En dat we een toekomst moeten maken. Serieus, zusje. We moeten het samen doen, met veel overleg.

Ik wil mijn leven niet verknoeien, het jouwe nog minder. Ik kom direct bij je, ik wou dat het nog voor je verjaardag was (27 september) of op de dag zelf. Ik offer me toch niet op, ook niet voor Roos. Ik zal haar helpen er weer in te komen, vanzelf en ze moet kijken of ze een ander vindt. Maar dan ga ik, hoor en jij ook, zus. Dat is niet moreel laag, wij zijn toch jong, wij willen toch ons eigen leven hebben.

Over deze 5 september 1944, Dolle Dinsdag, nog geen 13 km bij ons vandaan, zie appendix.

*31 half vijf

Ik zou nu al zo graag wat verdienen, straks als Griet komt vraag ik haar. Roos leent liever, ik niet. Ik wil nu beginnen. Jammer datje al om 8 uur binnen moet zijn en dan geen klap meer ziet. Ik denk nu voortdurend aan jou en aan Mutti, Marijke en Moeke. Ik ben toch ook een beetje bang voor het einde. Welk een rampzalig volk zal er misschien voor de dag komen? Wij niet. Wij zijn jong en we hebben vertrouwen en onze idealen. Zus, wat een onzin allemaal, nu misbruik ik dit schrift, het zou hier toch over onze vacantie gaan en zonder kinderphilosophie. Sla het maar over als het niet van je mocht, ja? Maar met wie moet ik hier daarover praten. Weetje zusje, ik wil graag iets doen of worden waardoor ik kinderen leiding kan geven. Ik wil een heleboel mensen gelukkig maken, liefst door hun kinderen. (...) Overal vertelden ze ander nieuws, maar je moet er maar zozo van geloven.

De tijd van afscheid nemen naderde. Wij hadden er al een dikke week aan toegevoegd toen geheel onverwacht de spoorwegstaking uitbrak (17 september 1944). Dagen werd er