En toch leefden wij

maar het was te laat, ze moest naar huis voor het eten zorgen. Nou, we gingen. De mannen eerst en toen begon ik. Wat was dat eng. Een heel, heel hoge boom, van onderen haast geen takken. Ik gooide mijn benen eromheen (ze zien eruit, verschrikkelijk, vol met schrammen) en zo zwiepte ik langzaam, maar zeker omhoog. Ik had nooit gedacht dat ik het zou halen, maar het ging. Boven stondDick en helemaal boven zat Ru. Dick hield me stevig vast en gleed langs mij naar beneden, zodat ik op zijn plaats kon. Het was werkelijk een pracht gezicht op die uitgestrekte heide. Het brandde op drie plaatsen. Je keek er zo van boven af op, ook op het bos en op de es rondom Dwingeloo en de ui (van de kerktoren). Reusachtig mooi. Naar beneden ging veel moeilijker. Ru voor me zei precies hoe ik moest, tot opeens mijn voeten allebei afgleden en ik aan twee handen een eind rutschte (afgleed). Ru zweette van angst dat ik eraf zou duiken, wat gevaarlijk kon worden. (...)

’s Avonds gingen we met zijn allen naar de brand kijken, een heel eind hiervandaan. Het was een ‘mooi’gezicht, maar op de een of andere manier deed het mij pijn dit alles zo te zien weggerukt worden. Ja, er brandt nog wel meer en erger, maar dit was zo hopeloos overbodig en wreed. Het vuur sloeg uit en pakte de hei mee, daar waar die al weg was en er nog enkele dennen tussen stonden zag je het ineens opvlammen en knetteren als een kerstboom.

Woensdagavond 8 uur

(...) Ik schreef het laatst over de heidebrand, is het niet?Dat was Dinsdagavond, geloof ik. Donderdagmorgen kondigde Roos aan dat ze alleen met Ru de hele dag, neen wacht even. Ik moet eerst nog van Woensdagmiddag vertellen. We wilden eigenlijk ’s morgens gaan zwemmen en hadden met zijn allen heel vlug het werk gedaan. Maar het werd weer middag en Roos kreeg ineens het idee dat Folkert moest slapen en Erik thuis blijven, zodat één van ons vrouwen wel de wacht moest houden.