En toch leefden wij

Zusje, net heb ik dephoto van Mutti met mij lang bekeken.

En nu heb ik hem weer tevoorschijn gehaald. Eventjes mijn armen om haar heen slaan, even tegen haar aan liggen als heel klein zoals toen, met haar mouwschort voor en die geur van frisse, schone was. Zo jong en blij kon ze zijn en later zo oud en zorgelijk en toch altijd opgewekt, gehard tegen het leven en o zo levenswijs. Ik praat over haar misschien meer dan over vader, maar die ken ik ook bijna niet. (Mijn vader was mijn afgod, mijn eeuwig voorbeeld, mijn ein und alles).

Heel, heel langzaam begin ik iets van zijn leven te begrijpen en dat alleen door eigen ervaringen. Onze lieve, goede ‘oudjes. ’ Laatst ’s avonds toen ik thuiskwam van de heidebrand, dacht ik ineens: nu ben ik 17 jaar. Nu ben ik niet meer klein. En nu ziet Gold me niet.

Op een keer had ik mijn vader spontaan met een koosnaam aangesproken die mijn gevoelens voor hem in vier letters verwoordde. De naam Gold beklijfde. Mijn zussen namen hem over, zelfs mijn moeder maakte er een enkele keer gebruik van. Innerlijk razend werd ik daarentegen als een goede huisvriendin zich permitteerde om mijn vader met deze strikt interne troetelnaam te benaderen. Alleen in huize Vis spraken we blijkbaar na verloop van tijd ongedwongen over ‘Mutti’ en ‘Gold’, want zelfs Rita, niet alleen Agaath, duidde hem in gesprekken met ons zo aan.

De wind giert om me heen, hoewel ik in Griets prieeltje zit. Ik ben niet blij en ik weet nu dat die vacantie me ook niet blij zal maken. (...) Hier ligt Mutti nog en ik kijk weer in haar stralende ogen. Op mij wordt geen man verliefd of het moest een abnormaal exemplaar zijn.

Toen ik Dinsdag ophield met schrijven ging ik in de zon liggen dromen. En toen kwamen ze er allemaal aan en gingen we samen ergens zitten, midden tussen de bomen. Ik mocht tussen de heren in op de cape. Die hadden geen rust en wilden weer in de boom waar ze de hele morgen hadden gezeten om te kijken naar de heidebrand veroorzaakt door neergehaalde vliegmachines.

Ik vroeg of ik mee mocht. Roos wilde eerst ook met de kinders,