En toch leefden wij

ineens de bekoring, de aantrekkingskracht van de kerk op zovele duizenden, die met zichzelf anders geen raad weten. Je wordt er kalm en rustig. Ineens ontdekte ik een donkerharige man, in het zwart, bril op, een fijn gezicht, lijkend op onze vroegere dokter-buur, die verwaande. Weetje wel?Zus, ik was weg van hem, meteen. Dat was het type waar ik mee zou willen trouwen. Ik keek geboeid naar hem, ik luisterde naar zijn inleiding, zijn stem, de woorden gleden langs me heen en toen ging hij tegenover me zitten hoewel op een heel grote afstand. Ik zoog mijn ogen aan hem vast, dwong hem zo vanuit de kansel naar mij te kijken, en dat was steeds als een balsem. Ik voelde het bakvisachtige van de situatie, maar ik kon niet anders. Zijn ogen brandden gewoon in me en ik was er het liefst naar toe gegaan. Ik wist dat ie ongetrouwd was. Ik luisterde niet erg naar het orgel, ik kéék te intensief, zó dat mijn ogen pijn gingen doen en ik ze dicht deed en even zat te knikkebollen. We sloten met onze vader en toen gingen we eruit. We kwamen langs hem en ik keek weer, ik keek tot ie terugkeek en aan zijn blik voelde ik dat hij mijn staren had opgemerkt. Het was een glanzend scherpe strenge blik, maar ik werd er blij van en vervloekte het gebruik dat vrouwen zoiets niet zelf kunnen regelen. (Marijke loopt in de wei te zingen en bloemen te plukken voor d’r pop, die jarig is. Ze zingt: “Mooie pop is jarig, waar zijn jullie boterbloemetjes voor mooie pop." Enz. enz.) Roos ried me aan direct op catechisatie te gaan, de enige manier met hem in kennis te komen. Waarachtig zus, ik geloof als ik alleen hier was dat ik het zou doen. Gek, ik weet heel zeker dat dit een man voor me zou zijn, ik hoef hem verder niet te kennen. Zijn manier van kijken, zijn stem. Zijn kinderachtig opgeblazen manier en niet te vergeten zijn beroep. (...)

Zondagavond half negen

(...) Ik moet een beetje minder uitgebreid gaan schrijven, want zo af en toe heb ik gewoon geen tijd om weg te gaan, alleen omdat ik nog zoveel te schrijven heb en het wordt steeds meer in plaats van minder.

Donderdag ging ik met Griet en Janna naar Hoogeveen, naar de markt. Er was haast niets te koop. We aten veel en hadden een