En toch leefden wij

we tegen de muur zitten zwijgen, behalve Muis, die klepte. Op de terugweg langs ‘opoe van den bosch’, Griets moeder. Een schattig mens met een gerimpeld gezicht maar verder heel, heel jong. Ze ging direct koffie zetten. Het was al 7 uur en we kregen hele grote winterpenen koekjes. Het was er zo gezellig, een leuk huisje midden in het bos aan de weg. Ik had niks geen zin weer op te stappen, maar Muis moest naar bed. De fiets trapte reuze moeilijk, toch kwamen we thuis.

’s Avonds begon ik aan je te schrijven, zaten we bij Griet koffie te drinken met koek ter ere van de rogge die klaar was. Later op bed met Roos een heel aardig gesprek. Ik moest toch gerust wat meer met Geesje optrekken, met hen altijd was toch niks aan.

Ik zei haar dat ik ook graag eens alleen weg wou. “Ja, ” zei ze “je hebt altijd zo een grote mond, maar hoe kan ik dat nou weten? Je moet ook eens aan mijn kant denken. ”Het was heel aardig en ze deed reuze lief. “Ja, ” zei ze “ik zeg toch niet tegen je: ga maar alleen, ik wil met de kinderen, want we beschouwen je toch helemaal als pleegdochter. ” Beslist lief. (...)

Zondagmiddag fietste ik met Geesje nog wat het bos in, toen kwam Albert (de broer van Griet) langs op de fiets, op zijn Zondags. Werkelijk kind, hij lijkt op mijn oude vriend Hans. (Van Hans gesproken, ik geloof als ik hem later ooit terugzie en hij wil, dat ik best met hem zou willen trouwen. Achteraf blijft hij toch nog de beste.)

Hans Badmann was de oudste zoon (1923) van goede vrienden van mijn ouders, zie mijn dagboekfragmenten uit mijn ‘Tagebuch’ september 1940 - oktober 1942. In het volledige dagboek is hij de enige vlam die steeds weer opduikt in tegenstelling met de anderen, de eendagsvliegen. De laatste aantekening in het oorspronkelijke dagboek, 11 oktober 1942, dus ook de laatste van mijn dagboekfragmenten uit mijn ‘Onuitwisbare herinneringen (1933 - 1943)’, Amstelveen 1999 luidt: ‘Hans B., die mij trouwens op het ogenblik onverschillig laat, komt elke zaterdag. Gisteren heeft hij minstens een uur bij mij alleen gezeten. Maar ik kan toch niet over iets wezenlijks met hem praten. Toen ik laatst van de crèche (Plantage Middenlaan) naar huis liep, kwam ik hem tegen. (Hans had nog net in 1941 - vóór alle Joodse leerlingen van school moesten - eindexamen gedaan op het Barlaeus Gymnasium en was met drie tienen voor gymnasium