En toch leefden wij

was, ineens was er niemand meer die zei: ‘houd je benen toch bij je ’. ” Ik was er echt van geschrokken. Marijke en Erik houden wel van me, dat voel ik. Marijke zeker. Folkert is precies Mama. Zus, je moet die kinderen samen zien spelen. Marijke: “Folkert kom eens hier, geef je slabbetje eens, dat moet ik even dellen en dan kanpopeforte meteen maukrauw hebben. ”Folkert: “Maik, Mrijke, Mrijke ga je méé naar Jan Emming.” (het buurjongetje schuin tegenover, een paar jaar ouder dan Folkert). Marijke gillend: “Neen Folkert, Folkért, hier blijven, hoor, pop moet buiten, ik kan pop niet alleen laten. ” Het is kostelijk die twee zo samen te zien. De een nog grappiger dan de ander. Marijke vanmorgen toen ik de geit had gemolken: “Waarom trekje aan die stokjes en komt er melk uit?” Ik “Dat zijn de borsten van de geit. ”Zij “Maar moet het kleine geitje dat dan niet drinken?” (er zijn er drie: opoe, dochter en kleinkind) Ik “Jawel, maar er blijft zoveel over en dat krijgt dan de koe en daarvoor krijgen wij van de koe melk. ” Nou en prompt vanmiddag het hele verhaal aan mam, zonder fouten! Toen Roos haar vroeg wat ze allemaal aan papa moest schrijven, zei ze: “Nou, dat Erik laatst op de tafel stond en weer in bad wilde kruipen en hij slingerde zich laatst haast van de tafel af zo kronkelde hij om erin te komen. ” “En van jou?” Marijke: “Dat ik altijd met de slabbetjes del, dat papa een nieuwe ruit mee moet brengen om de koestal te repareren (die heeft ze zelf kapot gemaakt) en dat pop zo van krauw krauw en chute houdt.” Roos “En van Folkert?” “Dat ie ’s middags nooit wil slapen. ” Roos “Neen, maar dat is toch niet leuk, hij slaapt nu toch!”Marijke “Nou ja, dat die eerst niet wilde, maar toen toch ging slapen. Mama en nu van Els?” Roos geprikkeld: “Wat dan?” Marijke “Ja wat, wat nou, dat ze altijd de pap kookt en er zo lekker in roert. ”Lollig hè?Ze is zo eigenwijs, net een zigeuner met die twee staarten, dat zwarte gezicht en een rode jurk of een kort bloesje. Als Roos ‘zigeuner’ tegen haar zegt antwoordt ze vaak ‘zimama’.

’s Nachts wentelt ze zich gewoon tegen me aan dat ik vaak niet kan slapen.

Folkert zegt bij alles, wat ik doe of zeg. “Mag niet, moet Mama doen. ” Hij is hier ook veel erger dan thuis. Hoe zou dat toch komen? (Nu denk ik omdat Rudolf niet aanwezig was en hij zich - onbewust - de sterke man tussen de vrouwen - Erik telde nog