En toch leefden wij

anders moeke zich hier zou gedragen. Wat zouden we het fijn hebben samen. Waarom ben je in de vreemde altijd even eenzaam? Ik weet het niet. Ik wil ook niet meer naar die benauwde akelige stad terug. Hier lijkt dat hele gedoe daar nog idioter en nuttelozer. Waarvoor moetje een sleep van heisa om je heen hebben, terwijl je feitelijk alleen je eten hoeft te koken en je kleren wassen en verstellen. Gek zijn we allemaal zo aan het leven voorbij te rennen. Net als wanneer ik met Roos en de kinderen het bos in ga, dan loop je langs alle bomen en paden zonder iets te zien. Misschien benauwt me dat, wil ik alléén genieten en dit wonder van de natuur beleven. Misschien is het dat, wat we niet samen kunnen omdat daar ons wezen te zeer verschilt. Maar ik durfniet te zeggen: “Ik ga alleen. ” Ze zou het niet begrijpen. Morgenavond of zo, dan ga ik eens alleen wandelen of fietsen. Helemaal alleen. (...) 3 augustus 1944, donderdagmiddag 4 uur

Ik wil weg en alléén. En ik wil mijn eigen baas zijn. Daar heb je wat ons vanmiddag tegen elkaar deed botsen. Mijn opstandigheid, die naar vrijheid snakt. Feitelijk kan ze er geen donder aan doen. Ze leeft tenslotte voor zichzelf en d’r gezin en geenszins voor een losgelopen hulp in de huishouding. Dat mis je. Iemand die er voor jou is. Want nu ben ik overbodig. Dat werk dat kan Roos net zo goed alleen af, alleen komt ze dan later klaar. Het gaat hier niet in die verhouding. Ze moest me gewoon b.v. als haar vriendin beschouwen. Is dat zo gek? Ag. en Len konden het toch ook. Maar ze zweeft altijd in duizend angsten haar prestige kwijt te raken. Het leeftijdsverschil waar ze zo trots op is. En ik zoek vergeefs een uitweg. Want ik respecteer de jaren die ze meer geleefd heeft absoluut, alleen veranderen die niets aan haarzelf. Evenmin als zij volgens haar eigen zeggen mijn mening ernstig neemt, omdat ik op een kritische leeftijd ben, neem ik haar houding van oudere vrouw ernstig. Per slot van rekening zijn we misschien een beetje bang voor elkaar, omdat wij toch wel voelen dat wij elkaar door hebben, al verbeelden we ons ik weet niet wat.

Het leven hier is zo anders, ik zou hier willen blijven tot na de oorlog. En misschien dan ook nog. Zo moesten we allemaal