En toch leefden wij

Wij zitten hier bij elkaar voor de deel: Griet, Jan, Roos en ik. Jan is ook wel een knappe man! Het zijn schatten allebei. Gistermorgen was ik even naar het dorp voor Mutti inkopen doen. Ik voelde me er helemaal in. Gistermiddag wat met de kinderen getold, erg laat gegeten en dan gaan melken met Griet. Eerst heb ik het hier bij de geit geprobeerd. Dat ging best. Hun koeien staan een heel eind hiervandaan. Ik was echt trots zo goed ging het. Griet straalde toen ze het aan Roos vertelde. Ik heb de koe ook helemaal alleen losgemaakt, zonder bang te zijn. ’s Avonds zaten we buiten bij hen, waar hun kachel staat, koffie te drinken. Dat gaat hier zo: aan een stuk door schenken tot je je kopje omdraait of je lepel in het kopje stopt. Doe je dat niet dan gaat het steeds maar door. (...) 2 augustus 1944, woensdagavond half negen

Ik was weer melken, maar deze keer ging het lang zo goed niet.

Ik voel me akelig, de dagen zijn wel leuk, maar het is toch niet gewoon, er blijft altijd iets naars, akeligs, eenzaams. Binnen zit Geesje weer, het buurmeisje, waarmee ik Zaterdag naar de zweefmolen ga. Verleden week vroeg Janna me al, maar toen bedacht ik dat vader jarig was en dat vond ik al te smakeloos. Roos zit naast me in hetpothok, ik weet niet hoe het 6 weken met haar alleen uit te houden. We hebben aldoor zwijgende kift. Ik verlang een beetje naar moeke. Ze staat hier zover boven. Aldoor denk ik maar aan verleden jaar toen onze band zich hechtte. (...) Feitelijk is Roos hier veel minder op haar plaats dan ik. Dat moest ze eens weten. Maar ze heeft zo een air van ‘wij kennen alles van jullie’ en dat is helemaal niet waar. Ze mag duizend keer alle bomen, planten, dieren en wegen hier kennen, veel verder is ze toch niet gekomen. Ze kent de mensen ook wel en hun manieren en toch staat ze er vreemd tegenover. Gisteravond toen ik haar weer eens plaagde, moest ze nog gauw zeggen dat ze zich van de mening van een kind niks aantrekt. Stommerd die ik ben bedacht ik pas later ‘Kinder und Narren sprechen die Wahrheit’. (Kinderen en dwazen spreken de waarheid). Maar dat krijgt ze vast de volgende keer te horen. Als ik denk hoe