En toch leefden wij

Afschuwelijk, ze ligt nl. naast me. En later in de nacht weer. Nu ga ik inhalen (wat het volledige verslag van de dagen betreft), let op ma chérie. Vanmorgen toen ik in de keuken stond (het pothok), Ru de kachel aanmaakte dacht ik er ineens aan dat Vader vandaag jarig is. Het gaf me even een steek, maar ik heb jammer genoeg geen tijd mij erin te verdiepen. Het eist hier allemaal veel te veel je aandacht. Ik hoop datje vandaag mijn brief hebt gekregen. Jij bent op het ogenblik het dichtste bij. Ag. en de kinderen ver weg. Alleen vadertje verschijnt nog wel eens. Ru keek precies zoals Jo wel eens kon kijken als ie zei: “Lekker, zo is dat nou Mieke. ” Soms zou ik best mijn armen om Ru heen willen slaan en hem een zoen geven, gewoon uit dankbaarheid. Wat zouden ze het gek vinden. Hij is werkelijk geweldig lief voor ons allemaal. Hij mag dan wel niet zo erg flink zijn, toch vind ik het voor zijn doen reuze. Ik zou alleen nooit met hem getrouwd willen zijn. De groeten van Folkert.

Folkert zit bij mij op mijn kleedje. Ik zeg: “Schrijf eens aan Ro de groeten. ”Hij vraagt honderd uit: “Heb je ook een kindje?” Daarvoor had ie me een stuk blok cadeau gedaan voor mijn kindje. Of ik dan ook geen baby had. Hij “maar thuis heb je toch Rita?” Schattig hè?Hij vindt dat Rita bij mij thuis hoort. Er zit toch een wonderlijk instinct in die pukken. “Bij Rita zijn toch wel kinderen, hè?” Op het ogenblik staat ie tegen het hooi gedrukt te plassen. Het is enig die kinderen te zien spelen. Het gaat meestal zo eenvoudig, alleen met houten latjes.

29 juli 1944, zaterdag 3 uur Geliefde,

Wat is het leven toch vaak moeilijk. Het lijkt wel alsof we alles hetzelfde voelen en meemaken. Weet je nog verleden jaar in Putten, datje je er eerst ook zo akelig voelde. Hier is het precies zo. Ik weet niet hoe het komt, de RR heeft me al besproken en opzij gelegd van ‘het bevalt haar niet, te eenvoudig.’ Maar ik weet dat dat onzin is. Ru spot wel altijd met me, dat het niet deftig genoeg lijkt voor me, maar dat kan niet waar zijn, want daar heb ik nooit last van. (...)