De oude zaak Godefrooi

totaal óp en zei geen woord van afscheid. Mina keek hem spottend na, doch de meisjes blikten naar hem vol deelneming. Ze hadden vijftien jaar lang lief en leed samen doorstaan en waren bijna alles voor elkaar geweest; maar, dat de een de ander nu niet haar „wezenlijk” geluk gunde, vonden beiden erg onhartelijk. En ze huilden zich in eikaars armen in slaap.

Den volgenden dag ging Dirk met een bak vol gereedschappen naar mevrouw Korselaer en verschanste zich in haar binnenkamer. De aardige blondine had weer een verliefden ochtend en was hartelijker dan ooit voor den jongen timmerman, ’t Allerliefst had hij geen notitie van haar genomen en stil gewerkt, wijl hij den vorigen avond met Jans voldoende van de liefde had genoten. Maar hij was leep genoeg om smeulend vuur niet te laten uitgaan en eenmaal weer op dreef had hij er toch geen spijt van. Zoo’n levendig getrouwd wijfje was toch altijd weer iets anders dan een jong meisje dat hij van meet af moest opbrengen, docht hem.

Hun vreugde duurde slechts kort; Cornelia kwam hem halen, zonder complimenten. Ze riep langs de trap dat ze niet in den rommel wou blijven zitten en kwam, toen haar roepen niet hielp, naar beneden. Mevrouw Korselaer schrok geweldig toen ze haar hoorde komen. Ze wist dat Cornelia ongegeneerd genoeg was om onaangeklopt binnen te komen. Uit vrees joeg ze Dirk bijna naar boven en bezwoer hem, den heelen dag niet terug te komen.

Cornelia scheen haar moeder, iets als een vrouwelijke zeekapitein, al op haar wijze te hebben ingelicht. De oude dame deed beleefder tegen hem, dan haar dochter ingetogen en vroeg hem om twaalf uur heel vormelijk of hij aan tafel wilde komen. Hij kreeg voor het eerst in zijn leven een servet voor en om zich te wreken snoot hij er heimelijk zijn neus in. Het eten was echter goed, erg smakelijk zelfs, en hij behoefde maar te kijken naar den gebraden eendvogel of Cornelia bediende hem met de lekkerste hapjes

—    ’t Is heerlijk geweest — u wordt wel bedankt, zei hij, een beetje ontroerd door zijn volle maag.

—    Zoo eten we altijd, antwoordde Cornelia. Haar moeder knikte daarbij en toen knikte Dirk voor de pret mee. Om erger te voorkomen zei hij dat hij weer moest werken ; maar daar wilden de dames niets van weten. Eerst moest hij het album met familie-portretten zien en hij smaakte dat genot, zittend op de kanapé naast Cornelia en haar kopjes gevend